เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นหน้าห้องพักวีไอพีของรีสอร์ต เหมันต์เปิดประตูผลัวะเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมเข้มสะท้อนความร้อนรนจนญาดาที่กำลังเก็บจานอาหารกลางวันหันขวับไปมองอย่างตกใจ
“ญาดา!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงดัง “วิทูร…ลักพาตัวน้องวินไป!”
ถาดในมือบางนั้นหลุดร่วงลงพื้นโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างกะทันหัน ร่างทั้งร่างราวกับลมหายใจหลุดหายไปในวินาทีนั้น หัวใจเธอเต้นกระหน่ำก่อนจะวูบวาบเหมือนถูกบีบไว้ด้วยฝ่ามือที่มองไม่เห็น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว
โชคดีที่เหมันต์ก้าวเข้ามารับร่างเธอไว้ทัน วงแขนแกร่งโอบรัดรอบไหล่บาง ญาดาทรุดตัวลง ร้องไห้แทบขาดใจ
คนเป็นพ่อที่เธอเฝ้าห่วงใยและยอมแบกรับหนี้สินที่เขาก่อไว้ ทำไมถึงกล้าทำกลับเธอถึงขนาดนี้
“น้องวินลูกแม่ ฮึก...ลูกจะเป็นอะไรไหม ฮือ..ป่านนี้คงหิวแย่เลย ไม่รู้จะร้องไห้หาแม่หรือเปล่า…”
“ฉันให้ลูกน้องออกตามหาทั่วทั้งจังหวัดแล้ว”
