“แต่สวนที่นี่สวยมากครับ เป็นสนามเด็กเล็กได้เลย!”
เด็กชายไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังตำหนิเขาอยู่หรือเปล่า แต่ก็ยังพูดออกไปตามที่ใจคิดซึ่งคำตอบตรง ๆ อย่างไร้เดียงสาทำให้เจียงเหวินหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นนุ่มนวลมากกว่าเดิม
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรเพิ่มเติม เจ้าตัวเล็กก็เดินอ้อมไม้พุ่มเข้ามาใกล้ และยืนจ้องภาพวาดที่เขากำลังลงสีอยู่
“โอ้โห... สวยจังครับ” น้องวินอุทานอย่างน่าทึ่ง “น้องวินอยากวาดรูปสวยเหมือนคุณปู่จัง”
“ฉันไม่ใช่ปู่เธอ ทำไมถึงเรียกฉันแบบนั้น”
“คุณพ่อบอกว่าจะพามาเที่ยวบ้านคุณปู่ครับ” น้องวินเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าใสซื่อน่ารักน่าเอ็นดู
เพียงเท่านั้น ชายชราก็เริ่มเดาออกว่าเด็กคนนี้คือลูกของเหมันต์กับญาดา
“เธอไปหาพ่อเธอเถอะ ฉันไม่ใช่ปู่ของเธอ”
“จะไม่ใช่ปู่ได้ยังไง ในเมื่อคุณพ่อบอกว่าจะพามาบ้านคุณปู่!”
“เอ๊ะ!” เจียงเหวินหลงขึ้น แววตานิ่งเรียบพยายามปิดบังความร
