ระหว่างที่ญาดากำลังพาน้องวินไปดูปลาคราฟ ผู้ดูแลคฤหาสน์ก็นำขนมมาให้น้องวินซึ่งเป็นคำสั่งจากเจียงเหวินหลง
หลังจากชิมไปได้หนึ่งคำน้องวินก็ติดอกติดใจขนมบ้านคุณปู่ถึงกับเอ่ยปากชมไม่หยุด ถ้าคนทำขนมจานนี้รู้เข้าคงดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้
ญาดาจูงมือน้องวินที่เพิ่งเช็ดปากเสร็จจากการกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย เดินมาหยุดตรงหน้าคุณเจียงอีก ครั้งหลังจากความสัมพันธ์พ่อลูกที่ตึงเครียดกันมาตลอดได้คลี่คลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ
ส่วนหนึ่งก็เพราะได้มีหลานตัวน้อยมาให้เจียงเหวินหลงได้เอ็นดู
หญิงสาวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเหมันต์และเป็นแม่ของน้องวินยกมือไหว้พลางก้มศีรษะอย่างอ่อนน้อม เสียงของเธอเอื้อนเอ่ยด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง
“ขอบคุณนะคะที่คุณท่านเมตตาน้องวิน”
เจียงเหวินหลงมองเธอด้วยสายตานิ่งขรึม แต่ในแววตานั้นกลับมีความอบอุ่นซ่อนอยู่
“เด็กคนนี้เป็นหลานของฉัน จะไม่ให้ฉันเมตตาก็ใจร้ายไปหน่อยสิ” คำพูดนั้นเรียบง่าย
