"ถ้าเรียกอีกทีพลอยดาวจะหนีกลับบ้านแล้วนะคะ !!" ทันทีที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาพลอยดาวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจกับชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ภูอีกด้วย คนบ้าอะไรจะสั่งนู่นสั่งนี่ได้ทุก ๆ 5 นาที
"ครับ ๆ พี่ไม่เรียกแล้วครับ" เมื่อเห็นว่าสาวน้อยหงุดหงิดจริง ภูก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนทันทีและพลางคิดในใจว่าเขานั้นเข้าเครือข่ายสมาคมกลัวเมียแล้วเหรอถึงได้ยอมเมียขนาดนี้
เมื่อได้ยินคำตอบของภู พลอยดาวก็หมุนตัวกลับไปยังประตูแล้วสาวเท้าเดินออกไปทำงานที่ค้างอยู่เป็นกองทันที โดยภูเองก็ไม่กล้าส่งข้อความไปก่อกวนเธออีกเลย
ในขณะที่พลอยดาวนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานประจำตำแหน่งของเธอนั้น ภูก็ได้แต่เดินออกไปทอดสายตามองผ่านบานประตูอยู่อย่างนั้น เขาไม่สามารถนั่งทำงานได้เลย เพราะตอนนี้ใจของเขานั้นวนเวียนคิดถึงแต่เธอไปหมดแล้ว
แกร๊ก !!!
"เฮ้ย !!! ตกใจหมด" เมื่อเขากำลังทอดสายตามองพลอยดาวผ่านบานประตูอยู่นั
