ตลอดการเดินทางฉันเงียบเพราะไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ถามอะไรดี ฉันคิดว่าคนที่ควรจะพูดก่อนคือไป่หลิน ฉันมีหลายเรื่องที่อยากรู้ แต่ก็นั่นแหละ ไม่กล้าซักไซ้ ก็เลยเงียบมาจนถึงวัดที่พายัพอยู่ เป็นการเงียบที่ยาวนานมากใช่ไหมล่ะ อึดอัดมากด้วยล่ะ
“คิดถึงไหม” คือประโยคที่ไป่หลินพูดกับพายัพ ไป่หลินมองรูปของพายัพแล้วก็ยิ้ม ไม่นานก็พูดขึ้นมาอีก “วันนี้ไป่มาพร้อมซนซนนะยัพ ดูเหมือนว่าความลับที่เราปิดไว้จะต้องบอกซนซนวันนี้แล้วนะยัพ ไป่รู้ว่ายัพเองก็อยากให้ซนซนรู้มาก ๆ วันนี้ไป่จะบอกซนซนสำหรับเรื่องของเรานะ ยัพจะได้หมดห่วง”
“…” สรุปแล้วสองคนนี้มีความลับกับฉันจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ช่างเถอะ ไม่ต้องสงสัยแล้ว ยังไงวันนี้ก็จะได้รู้
“วันนี้ซนซนเงียบมาตลอดทางเลยยัพ ไป่ไม่รู้ว่าถ้าพูดเรื่องทั้งหมดออกไปแล้วซนซนจะยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่ไหม ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงไป่จะยอมรับผลที่ตามมา” ไป่หลินพูดเสียงแผ่วลง
“ไม่ว่
