หลายวันผ่านไป ฉันยังคงมาทำงานปกติ เช้าราวน์วอร์ด สายหน่อยออกตรวจผู้ป่วยนอก บ่ายผ่าตัด ทุก ๆ วันก็จะประมาณนี้ บางทีก็มีเคสด่วนแทรกเข้ามาก็รับจบ
วันนี้ฉันอยู่เวรดึก ไป่หลินเองก็อยู่เวรดึกเหมือนกัน เวลาว่างเราจึงชอบมาจิบกาแฟด้วยกัน
ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยเห็นหน้าอาซาน ข้าวที่คุณทวดฝากมาให้ก็จะมีคนของอาซานเอามาวางไว้ที่ห้องพักและจะมีโพสต์อิทลายมืออาซานเขียนว่า ‘กินข้าวด้วย ย่าตั้งใจทำมาก’
ไป่หลินบอกฉันว่าอาซานไม่พอใจมากที่ไป่หลินเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง ไป่หลินเล่าว่าอาซานอยากรู้ว่าหลังจากได้ฟังเรื่องราวแล้วฉันรู้สึกยังไงจะได้หาทางลงถูก ทว่าปฏิกิริยาของฉันคือเฉย คือฉันพอจะเดาได้ว่าอาซานอยากรู้ว่าฉันโกรธเขาเพิ่มขึ้นหรือยังไงกับเขา
ก็อย่างที่พูดไปสิ่งที่เขาทำมันคือความห่วงใย แม้จะมีจุดที่ผิดเพี้ยนบ้างเล็กน้อย อ่อ ไม่เล็กน้อยเนอะ เยอะเลยล่ะ แต่ที่เขาทำมันเพราะความเป็นห่วง… ที่มากเกินไป
“ไป่”
“หืม
