อาซานชวนฉันขึ้นมาทานข้าวบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล มันเงียบสงบดี วันนี้ดวงดาวเต็มท้องฟ้าสวยงามมาก ๆ บรรยากาศดี แต่ฉันและเขาไม่ได้รู้สึกโรแมนติก สถานการณ์ของเราตอนนี้ไม่มีคำว่าโรแมนติก ในหัวฉันมีแต่คำถามและข้อสงสัยที่เยอะมาก ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าอาซานจะตอบหรือจะทิ้งไว้เป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ
“ซนอยากรู้ว่าทำไมหมอจิมถึงพูดว่าซนทำให้แม่น้องซันเครียดเพิ่มขึ้น” หลังจากจัดการข้าวที่ทวดไลลาฝากมาให้จนอิ่มฉันก็เริ่มถามสิ่งที่อยากรู้ ฉันกับเขาไม่ควรอยู่ด้วยกันนาน ๆ
“เมื่อก่อนพราวเคยเป็นเด็กที่อาเลี้ยงไว้ พราวเป็นคนที่อยู่กับอานานมาก การรู้จักกันของอากับพราวคือเพื่อนกัน เพื่อนจริง ๆ กระทั่งครอบครัวพราวมีปัญหา ล้มละลาย พ่อแม่ฆ่าตัวตาย แต่หนี้ยังอยู่เพื่อใช้หนี้ให้ครอบครัวสถานะของอากับพราวก็เปลี่ยนมาเป็นเด็กเลี้ยง ก็เป็นแบบนั้นเรื่อยมา แรก ๆ ที่เราสองคนคบกันอาก็ยังมีพราว มีคนอื่น ๆ อย่างที่ซนรู้นั่นแหละ และ
