“น่าจะกอดพอแล้วเนอะ นานไปแล้ว” ฉันบอกหลังจากที่ยืนให้อาซานกอดเกือบสิบนาที สิบนาทีนี่ถือว่านานมากแล้วนะ
“ขอโทษที เค้าแค่คิดถึงบี๋มาก ๆ”
“ขอโทษที แต่ไม่คิดจะปล่อยกอดงั้นเหรอ”
“บี๋ครับ” เขาเรียกด้วยเสียงอ้อน ๆ
“ไม่ต้องมาบี๋ครับ ถึงซานจะเล่าเรื่องพวกนั้นให้ฟัง ถึงซานจะไม่ได้อยากให้มันเกิด ไม่ได้อยากโกหก แต่ซานพูดทุกอย่างช้าเกินไป” ตลกไหมล่ะ ไม่ให้เขาเรียกบี๋ แต่ฉันเรียกเขาว่าซานแทนที่จะเรียกอาซาน ย้อนแย้งเก่งนะแสนซน
“ก็เค้าบอกแล้วว่าเค้ากลัวบี๋เลิกกับเค้า บี๋ครับ เค้าคิดถึงบี๋มากนะ ใจเค้าไม่เคยเปลี่ยนเลย เค้ารักบี๋ที่สุด รักบี๋คนเดียว” อาซานกอดฉันแน่นกว่าเดิม กอดจนฉันเริ่มอึดอัด
“ปล่อยซนก่อนค่ะ”
“ถ้าปล่อยก็ไม่ได้กอดอีกน่ะสิ”
“ถ้าคิดว่าจะกอดแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็กอดให้พอใจเลย” แสนซน! หล่อนพูดออกมาแบบนี้หมายความว่ายังไง เหมือนกำลังพูดให้โอกาสเขาอยู่นะ
“บี๋ บี๋พูดแบบนี้หมายความว่าบี๋จะ
