แล้ววันเวลาก็ผ่านไปกระทั่งจบปี6 เมื่อฉันสอบ CE3 NL3 สำเร็จลุล่วง หลังจากที่สอบเสร็จก็รู้สึกว่าสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว ความพยายามตลอดหลายปีมันช่างคุ้มค่า หกปีที่มีทั้งทุกข์และสุขปะปน ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น วันที่สอบเสร็จโล่งใจมากจริง ๆ เราสี่คนกอดคอกันร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเราทั้งสี่ก็ทำสำเร็จ พากันมาถึงจุดนี้ด้วยกันจนได้ แม้ระหว่างทางจะมีล้มลุกคลุกคลานแต่เราทั้งสี่ก็ช่วยกันดึงช่วยกันรั้งคอยพยุงกันเดิน
“ไปไหนกัน” ไป่หลินถามเมื่อฉันกับพายัพแอบนัดแนะไปทำบางอย่าง เรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกแค่ไม่กี่วันก็จะแยกย้ายไปทำงานกันคนละที่
“ซนว่าจะไปดูของขวัญให้ตาอะ ใกล้วันเกิดตาแล้ว ก็เลยจะให้ยัพขับรถให้ ไม่อยากไปคนเดียว” ฉันหาเหตุผลที่ดูจะฟังขึ้นและคิดว่าไป่หลินต้องเชื่อ
“ให้ไปด้วยไหมจะได้ช่วยเลือก”
“จะไปทำไม บ่นปวดหัวกินยาแล้วนอนพักเถอะ ไปแค่แป๊บเดียว” พายัพพูด
ฉันจึง
