เป็นเวลาสองเดือนที่ฉันรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ถ้าจะนอนต้องใช้ยานอนหลับเพราะฉันนอนไม่หลับ วันกำหนดงานแต่งของฉันกับอาซานผ่านพ้นไปโดยที่ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้ สำหรับฉันกับอาซานทุกอย่างมันจบแล้ว เหลือแค่เรายังไม่ได้เคลียร์กันก็เท่านั้น
สุดท้ายฉันตัดสินใจเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อหลีกเลี่ยงภาพจำต่าง ๆ ที่ชอบผุดขึ้นมาในหัว สถานที่ที่ฉันอยู่มีแต่ความทรงจำที่มีกับพายัพ สถานที่พวกนี้ทำให้ฉันคิดถึงแต่พายัพ ไป่หลินก็โกรธฉันมาก จบงานศพของพายัพเขาก็หายไปเลย เขาย้ายออกจากคอนโดที่เราเคยอยู่ด้วยกัน กวางตุ้งบอกกับฉันว่าไป่ไปเป็นหมอที่ต่างจังหวัด หลบเลี่ยงการเจอฉันและหลีกหนีความคิดถึงภาพวันเวลาที่เคยมีร่วมกับพายัพ ฉันเข้าใจความเสียใจของเพื่อนที่สุด มันเป็นความเสียใจที่ฉันไม่สามารถช่วยให้เพื่อนดีขึ้นได้เลย
“น้องซนตัดสินใจดีแล้วเหรอลูก” ยายจิวถามด้วยน้ำเสียงหม่นหมองเพราะว่าฉันบอกความต้องการของตัวเองห
