หกปีต่อมา
“นั่ง ๆ เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยเลยสิ” เป็นเสียงของหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาทที่เรียกฉันเข้ามาพบในห้องทำงาน
“ปวดตัวเล็กน้อยค่ะ” ปวดมากต่างหากฉันเข้าห้องผ่าตัดยาว 8 ชั่วโมงเป็นการผ่าตัดที่ค่อนข้างเสี่ยงทำให้ต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก พอออกจากห้องผ่าตัดหัวหน้าแผนกก็เรียกพบ ฉันยังไม่ได้นั่งพักให้หายเหนื่อยเลย
“สีหน้าคุณดูเหนื่อยมาก ผมเข้าเรื่องเลยนะ”
“ค่ะ อาจารย์ดูตึงเครียดจัง” ฉันหยิบนมเปรี้ยวที่พกติดมือมาเปิดดื่ม รู้สึกหิวข้าวมาก
“ผมชอบฝีมือการผ่าตัดของคุณนะ อยากรั้งคุณไว้ที่นี่ คุณเก่งมาก”
“ขอบคุณค่ะอาจารย์”
“คุณคิดดีแล้วใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ พ่อกับแม่บ่นคิดถึงอยู่เรื่อย ๆ ก็เลยจะกลับไปอยู่ให้ใกล้สายตาอีกหน่อยพวกท่านจะได้ห่วงน้อยลง”
“นี่ผมต้องยอมรับความจริงว่ายังไงก็ต้องเสียคุณไปใช่ไหม”
“อาจารย์คะ”
“โอเค ๆ เดินทางเมื่อไหร่”
“อีกสามวันค่ะ เคสที่ฉันดูแลอยู่หมอเรนรับช่วงต่อแล้วค่
