“คุณปู่ขา... หนูเป็นห่วงแทบแย่เลยค่ะ”
“หนูก็เป็นห่วงค่ะคุณปู่”
ทั้งโซเฟียและวาเลนติน่า ต่างช่วยกันบีบแข้งบีบขาเอาใจคุณปู่กันยกใหญ่ พอเห็นภาพตรงหน้าแล้ว เบลล่าก็เลือกที่จะถอยออกมาห่างๆ ปล่อยให้สองคนนั้นกับลุงเลโอ แสดงความกตัญญูกันไปให้พอ
“ปู่ไม่เป็นอะไรหรอก แค่หลานๆมาเยี่ยมก็หายแล้ว ”
ปู่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ยิ้มแห้งๆเหมือนคนที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง
“แต่พวกเราเป็นห่วงค่ะ พอรู้ข่าวก็ไม่สบายใจ เลยรีบมาหาคุณปู่เลยค่ะ ”
“จริงครับคุณพ่อ ผมกับเด็กๆห่วงคุณพ่อมาก ”
บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วย VIP เริ่มเปลี่ยนจากความห่วงใย กลายเป็นความอึดอัด เมื่อลุงเลโอ ขยับเข้าไปใกล้เตียงคนป่วยมากขึ้น สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ใบหน้าซีดเซียว ของคุณปู่ด้วยความกังวลอย่างที่แสดงออก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง
“คุณพ่อครับ...” เลโอเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เรื่องอาการป่วยน่ะ หมอศรัณย์คงดูแล
