หลังจากบทรักบนเคาน์เตอร์บาร์สงบลง เจไดจัดการอุ้มคนตัวเล็กไปล้างตัวก่อนจะพามาส่งที่เตียง แต่คราวนี้เขากลับนิ่งกว่าปกติ เขาล้มตัวลงนอนหันหลังให้เธอทันทีโดยไม่มีคำพูดปลอบโยนเหมือนทุกครั้ง
เบลล่านอนตะแคงมองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกหน่วงในใจ เธอมองแผ่นหลังที่นิ่งสนิทนั่นแล้วเม้มปากแน่น 'เขาไม่สนใจฉันเลยสักนิด... หรือว่าที่พูดไปเมื่อกี้มันจะแรงไปจริงๆ' ความรู้สึกผิดเริ่มตีตื้นขึ้นมา แต่จะให้เป็นฝ่ายเข้าไปสะกิดง้อก่อน เธอก็กลัวจะเสียฟอร์ม
"อะแฮ่ม!" เบลล่าแกล้งไอเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่คนตัวโตยังคงนอนนิ่ง ‘ไม่สนใจจริงๆเหรอ’
เมื่อเห็นว่าไม้ตายแรกไม่ได้ผล เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน ไปทั้งชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสั้นที่ดูวาบหวาม เบลล่าแอบชะเง้อกลับไปมองที่ประตูห้องนอนเป็นระยะ แต่ก็ไร้วี่แววว่าเขาจะเดินตามมา
"โกรธจริงเหรอเนี่ย..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อน
