หลังจากโดนบีบคางจนหน้านิ่ว เธอพยายามปัดมือหนาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่มันกลับไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งเธอดิ้น มือของเจไดก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบจนเธอรู้สึกเจ็บยิ่งกว่าเดิม
“ปล่อย... ฉันเจ็บ!”
น้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความโกรธและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา
“เจ็บสิดี จะได้จำ ว่าตอนนี้คุณเป็นเมียผม!” เจไดพูดด้วยเสียงจริงจัง ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุข่มขวัญคนใต้ร่าง จนเบลล่าต้องหลับตาแน่น
“คนอย่างคุณ... มันก็ดีแต่ใช้กำลัง” เธอเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน
“ถ้าอยากได้แค่ตัวก็ตามใจ แต่หัวใจฉัน คุณไม่มีวันได้มันไปหรอก”
คำพูดนั้นทำให้หน้าเขาสั่น เจไดหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา
“ฮ่าๆ หัวใจงั้นเหรอ ของพรรค์นั้นผมไม่ต้องการหรอกเบลล่า” เขาสะบัดมือออกอย่างแรงจนหน้าเธอหันไปตามแรงเหวี่ยง
“แต่จำไว้... ในเมื่อผมยังไม่อนุญาตให้คุณไป ใครหน้าไหนก็ไ
