@เบลล่า
หลังจากที่เจไดเดินออกจากห้องไป ทั้งห้องก็มีเพียงความเงียบ เธอที่ยังคงอ่อนเพลียจากพิษไข้ กินข้าวกินยาเสร็จก็หลับไปอีกครั้ง แต่แล้วเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงก็แผดดังขึ้น ทำลายความเงียบจนเธอถึงกับสะดุ้งตื่น
ครืด~ครืด~
“อืม..ใครโทรมาตอนนี้นะ”
เธอขยับตัวอย่างยากลำบาก เอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอจอสว่างวาบปรากฏชื่อพริมา เพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของเธอ
“ว่าไงพริ...” เบลล่ากรอกเสียงลงไปอย่างงัวเงีย เปลือกตายังคงหนักอึ้งแทบไม่อยากลืม
{เบลล่า! ฉันมีอะไรจะบอกแก ตื่นหรือยังเนี่ย เรื่องใหญ่มาก!}น้ำเสียงของพริมาฟังดูตื่นเต้นมาก
“มีอะไรก็ว่ามา...” เธอตอบพรางซุกหน้าลงกับหมอน “แกพูดมาเถอะ ฉันง่วง... อยากนอนต่อแล้ว”
เบลล่าพูดตัดบทอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้ต้องการการพักผ่อนมากกว่าสิ่งใด แต่ประโยคถัดมาของเพื่อนรัก ทำเธอตาสว่าง
{พี่หมอศร
