ผ่านไปซักพัก เขาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ฝั่งตรงข้ามกับร่างที่สลบไสล เขาไม่ได้ดึงเธอเข้ามากอด อย่างที่คนรักควรจะทำ เพียงแต่นอนมองแผ่นหลังบางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงอย่างไม่ใยดี
“อื้อ…”
แสงแดดยามเช้า ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้นัยน์ตาคู่สวยค่อยๆขยับลืมตาขึ้น เบลล่าพยายามจะขยับตัวแต่ความเจ็บปวดที่กึ่งกลางกายกลับแล่นพล่าน จนเธอต้องนิ่วหน้า
“อ๊ะ…อืม…ซี้ด…”
เธอปวดไปทุกส่วนของร่างกาย สภาพเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยช้ำเป็นจ้ำๆสีเข้ม และคราบที่ตอกย้ำถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ขอบตาเบลล่าร้อนผ่าว
“อาส์…อะไรกัน…”มือน้อยๆสองข้างยกขึ้นปิดหน้า และเลื่อนขึ้นไปขยี้ผมแรงๆ
ภาพความเร่าร้อนและดุดัน ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนเทปที่ฉายซ้ำ เธอจำได้ทุกสัมผัส จำได้ทุกเสียงครางที่น่าอดสูของตัวเอง เธอจำได้ว่าร่างกายมันเรียกร้องเขาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่ใจสั่งให้หยุด ที่
