เข้ามาถึงในห้องปิ่นมุกก็ทำตัวไม่ถูกที่ลากเขาเข้ามาด้วย แต่จะทำยังไงได้ให้ออกไปตอนนี้ก็คงยังไม่ได้แน่
"คุณนั่งก่อนสิ"
"มีอะไรจะพูดกับผมไหม" ประโยคแรกที่ชายหนุ่มเอ่ยพูดขึ้น เพราะเขาต้องคุยกับเธอแล้วล่ะ
"ไม่มีค่ะ" หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับเอื้อมไปอุ้มลูกจากมือของอีกฝ่าย
"ถ้าไม่มีงั้นผมออกไปนะ" ผู้หญิงแบบเธอ เขารู้ดีว่าใจแข็งมากแค่ไหน ไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น แต่ต้องให้เธอเจอด้วยตัวเองถึงจะยอมอ่อนข้อ
"คุณไม่เห็นหรือไงว่าคุณเหมือนฝันยังอยู่ข้างนอก"
"แล้วไงครับ"
"คุณอยากให้ครอบครัวของเขามีปัญหากันหรือไง"
"ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมนี่" ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเธอเป็นคนกุขึ้นมา
"คุณนอร์เวย์ คนเห็นแก่ตัว"
"ขอบคุณครับที่บอก ถ้าคุณไม่พูดผมไม่รู้นะเนี่ย"
"ไอ้คนบ้า"
เขาไม่ได้หยุด..ชายหนุ่มยังคงเดินไปที่ประตูพร้อมจะเปิดมันออก
"คุณช่วยฉันหน่อยสิ" เธอเห็นแล้วว่าเขาจะทำจริง
