จะเอาไงได้ล่ะ มองออกไปก็กลัวว่าพวกเขาจะเห็นว่าเธอแอบมอง เดี๋ยวหาว่าจัดฉากอีก
"คุณก็นอนอยู่ในห้องนี้แล้วกัน แต่ต้องไปนอนเตียงเล็ก" ถ้าจะให้เขานอนเตียงใหญ่แล้วเธอไปนอนเตียงเล็กคงไม่ได้ เพราะตอนกลางคืนปลาบปลื้มชอบอ้อนมานอนกับแม่
"นี่คุณ..คุณคิดว่าผมจะเอาชีวิตไปทิ้งกับเตียงนั้นเหรอ"
"คุณก็นอนนิ่งๆ สิ ไม่ต้องขยับ"
"ผมว่า..ผมกลับไปนอนที่ห้องดีกว่า"
"คุณนอร์เวย์หยุดเดี๋ยวนี้นะ" มือเรียวเอื้อมไปคว้าตัวเขาหันกลับมา จังหวะนั้นเธอพลาดไปกระชากถูกผ้าขนหนูเข้า
"...." จะกรี๊ดก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้ลูกหลับไปแล้ว ปิ่นมุกรีบปิดตาแล้วหันหลังให้ "ฉันไปนอนเตียงเล็กก็ได้"
แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหนก็ถูกเขาคว้าตัวไว้ก่อน
"ปล่อยฉันนะ"
"เตียงเล็กแค่นั้นจะไปนอนทำไม มานอนด้วยกัน"
"คุณจะบ้าเหรอ! ใครจะไปนอนกับคุณ"
"คุณไม่กลัวว่าผมจะแอบกลับห้องหรือไง"
"จะกลับก็กลับไปสิ ไม่ต้องมาขู่"
"จริงนะ ถ้างั้นผมกลับล่ะ"
