บทที่ 119

1306 คำ

"คุณนอร์เวย์ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ" ปิ่นมุกกอดลูกชายไว้แน่นกลัวว่าจะหลุดมือ "แล้วจะดื้ออีกไหมล่ะ" จริงๆ เขาก็กลัวว่าจะทำแม่กับลูกตกเหมือนกัน เพราะเธอเล่นดิ้นขนาดนี้ "ฉันเข้าไปก็ได้ แต่คุณปล่อยก่อนได้ไหม" ชายหนุ่มค่อยๆ วางเธอลง เพราะเขาไม่มีมือเปิดประตูอยู่แล้ว "คนบ้า!" ว่าแล้วหญิงสาวก็กอดลูกไว้แน่นพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในออฟฟิศ ด้านในเริ่มส่งสัญญาณบอกกันไม่ให้พูดอะไร เพราะตอนที่เธอออกไปเม้าท์กันกระจายเลย "ป๊อ" แต่นิ่งกันได้ไม่นานเมื่อได้ยินเด็กเรียกนอร์เวย์ว่าพ่อ ต่างก็หันมาที่เด็กเป็นตาเดียว "ครับ" พอนอร์เวย์ตอบรับเท่านั้นแหละ จากที่มองปลาบปลื้มอยู่ เปลี่ยนเป้าหมายหันมามองนอร์เวย์แบบไม่ได้นัดหมาย "ปลาบปลื้มเงียบเดี๋ยวนี้เลยนะลูก" ปิ่นมุกจับลูกมานั่งที่ตักแล้วก็แกล้งทำงานต่อ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ทุกคนกำลังให้ความสนใจ "มามี๊" "ไม่" รู้แล้วว่าลูกอ้อนขอให้ปล่อย แต่เธอต้องพยายามใ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม