“หมอฟ้าคะ ผอ.เรียกพบค่ะ”
เสียงที่ดังจากหน้าประตูห้องตรวจเรียกสายตาคนที่กำลังง่วนกับข้อมูลคนไข้ เงยขึ้นมามองแล้วตอบรับทันที
“ครับผม ขออีกห้านาทีนะครับ”
พยาบาลสาวที่ทำหน้าที่ส่งสารพยักหน้ารับรู้ก่อนจะปิดประตูลง สายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อกำลังคาดเดาธุระของพ่ออยู่ในความคิด ซึ่งก็ไม่อยากเดาเท่าไหร่เพราะแต่ละครั้งก็ทำเอาหงุดหงิดทุกทีไป
มือหนาเก็บของจำเป็นใส่กระเป๋าถอดเสื้อกาวน์คลุมเก้าอี้ไว้เหมือนเคย ด้วยเวลางานวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว ก่อนจะสาวเท้ายาวๆเดินออกมาเพื่อไปหาคนที่ชอบตามเวลาหลังเลิกงานเป็นประจำ
“พ่อเรียกมามีอะไรครับ”
สายฟ้าส่งเสียงตั้งแต่ยังไม่เห็นพ่อตัวเองด้วยซ้ำ เดินมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานที่มีกลิ่นชาลอยตลบอบอวนเหมือนเคย ห้องทำงานที่ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในป่าดิบชื้นยังไงยังงั้น ไม่รู้จะเอาต้นไม้เข้ามาทำโรงเพาะปลูกในนี้เลยรึเปล่าถึงได้เยอะแยะขนาดนี้
“ตอนนี้ว่างแล้
