ไม่คุยและไม่ต้อนรับ

เมธาวีขับรถมาจนไกลเมื่อไม่เห็นเขาตามมาก็โล่งใจ เธอเบนหัวรถจอดเข้าที่ข้างทางมองไปรอบๆ จึงรู้ว่าตอนนี้อยู่บนถนนเชียงใหม่ลำพูน ใกล้ถึงอำเภอสารภีแล้ว หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก “วัตเหรอ ฟ้องได้เลยเขาไม่ยอมหย่า” “อ้าว แล้วเขานัดไปทำไม” ภวัตเริ่มเข้าใจตอนนั้นว่าสิงขรคงแค่อยากพบเมธาวี จึงพูดให้เข้าใจไปเองว่าเขานัดไปหย่า “ช่างเถอะ ถ้าคืบหน้ายังไงก็บอกมาละกันนะ” เมธาวีไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก เธออยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวจนไม่พร้อมจะพูดคุย “ตอนนี้ภรรยาคุณจอดรถอยู่บนถนนเชียงใหม่ลำพูนครับ จอดนิ่งๆ ได้ราวสิบนาทีแล้ว” สิงขรฟังรายงานจากคนที่เขาให้ตามเมธาวี เขาต้องรู้ว่าเธอย้ายไปอยู่ที่ไหนให้ได้ “ตามต่อไปอีกสักสามสี่วัน เขียนรายงานมาให้ผมแบบละเอียดว่าเมเขาไปไหนมาไหนบ้าง ไปเจอใครบ้าง อย่าให้เมรู้ตัวด้วย” ชายหนุ่มกำชับ “ครับ ทางเรามีคนหลายชุด ใช้รถเปลี่ยนกันหลายคันเธอคงไม่ทันสังเกตุหรอกครับ” สิงขรวางสายลง เขาไม่หวังอยู่แล้วว่าเมธาวีจะกลับมาภายในวันเดียวเพราะเธอก็เป็นฝ่ายถูกกระทำมาเยอะ แต่เขาอยากได้ข้อมูลเพิ่มเกี่ยวกับเธอว่าย้ายไปอยู่ไหน ทำอะไร เขาลูบริมฝีปากที่มีรอยกัดชัดเจน เธอไม่เคยโต้ตอบเขาขนาดนี้เลย เขาคงจะต้องพักอยู่บ้านจนกว่าแผลจะหาย 'ถ้าใครได้เห็นแผลคงอายตายชัก' สิงขรคิดในใจ นาทีนั้นความมั่นใจในตัวเองอย่างสูงที่เคยมี เริ่มสั่นคลอนเมื่อคิดว่าเธออาจจะหมดรักเขาแล้วจริงๆ ชายหนุ่มโทรเข้าบริษัท เขามีหลายเรื่องที่จะต้องสะสาง เขาต่อสายไปที่ช่างเทคนิคประจำบริษัท สั่งให้เช็คอะไรบางอย่างจากกล้องวงจรปิดและให้เข้ามารายงานผลที่บ้านในตอนบ่าย สิงขรตรงกลับบ้านเขาสำรวจในห้องนอนของเมธาวีอย่างละเอียด กลิ่นอายของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ตามหมอนและผ้าห่ม ห้องนอนของเธอถูกตกแต่งอย่างง่ายๆ เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น ผ้าปูที่นอนแบบธรรมดา ผ้าห่มราคาถูกผืนคงไม่กี่ร้อยต่างกับผ้าห่มขนห่านเทียมป้องกันเชื้อราและไรฝุ่นแบบที่ห้องนอนของเขา เขานิ่งอึ้งไปเมื่อรู้ว่าเมธาวีอยู่ในบ้านหลังนี้แบบไหน เขาอาจจะโกรธเธอก่อนหน้านี้แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดอยากให้เธออยู่อย่างอนาถายิ่งกว่าคนรับใช้ เขาเปิดตู้เสื้อผ้าอีกครั้งเจอกล่องเล็กๆ วางอยู่มุมในสุดของตู้ เปิดออกดูจำได้ว่ามันเป็นกำไลฝังเพชรที่แม่เขาเคยสั่งทำให้เมธาวีก่อนที่จะท่านจะเสียชีวิต เธอไม่ได้เอาไปด้วย ชายหนุ่มถือกล่องกำไลนั้นลงมาจากห้อง พบกับลออที่เข้ามาหาเขาพอดี “มีอะไรเหรอครับ” “นี่ค่ะ” อดีตแม่นมวางถุงผ้ากำมะหยี่หลายถุงลงบนโต๊ะ และกล่องเครื่องประดับหลายชิ้น สิงขรมองอย่างไม่เข้าใจ “อะไรครับป้าออ” “ตอนก่อนที่แม่คุณเมจะเสีย เด็กในบ้านซุบซิบกันว่าเห็นหนูเมเข้าร้านทอง เอาทองไปขายเพื่อรักษาแม่เลี้ยงค่ะ วันนี้ป้าเลยไปถามโชคดีที่พอจะรู้จักกับเถ้าแก่ แกเลยยอมบอกค่ะป้าเลยไปซื้อกลับมา” สิงขรตะลึง เขาไม่เคยคิดว่าเมธาวีจะลำบากถึงขนาดเอาทองหมั้นไปขายเพื่อรักษาแม่ “แล้วเงินสินสอดละครับ ทำไมเมไม่เอามาใช้” สมองเขายึดติดแต่จำนวนเงินสิบล้านที่แม่เคยให้เมธาวีในวันแต่งงาน จนไม่ได้ลืมตาดูความจริงอะไรอย่างอื่น “แม่เลี้ยงไหมคำเขาเอาไปไถ่ที่จากธนาคารแล้วโอนที่เป็นชื่อคุณเมนานแล้วค่ะ ไม่เหลือหรอกเงินนั่นน่ะ” “ป้าออจ่ายไปเท่าไหร่ครับ เดี๋ยวผมคืนให้” “ไม่ใช่เงินป้าหรอกค่ะ เงินคุณท่านน่ะหมดนี่ก็เจ็ดแสนค่ะ” ลออมองสีหน้าสิงขร ไม่รู้จะสมน้ำหน้าหรือเห็นใจดีเมื่อเธอพูดประโยคต่อไป “คุณท่านให้ป้าซื้อคืนให้หนูเม เพราะท่านบอกว่าที่ผ่านมาคุณหนึ่งไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดูเธอในฐานะภรรยา เธอต้องวาดรูปขายหาเลี้ยงตัวเองมาตลอดตอนอยู่ที่นี่ ถ้าท่านไม่ทำอะไรเลยตายไปคงไม่กล้าไปพบหน้าแม่คุณหนึ่งค่ะ” ลออออกไปแล้ว ทิ้งเขาไว้ให้อยู่กับความมืดมนในใจ ถึงตอนนี้สิงขรยอมรับว่าหากเขาเป็นเมธาวีคงไม่มีวันกลับมาที่นี่อีก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเคยมีความสุขบ้างรึเปล่าตลอดสองปีที่อยู่ที่นี่ อาจจะไม่เคยมีเลยก็ได้ “คุณสิงขรครับ” ช่างเทคนิคประจำบริษัทที่เขาเรียกมาถึงแล้ว “เข้ามาเลย” จากนั้นสิงขรดูข้อมูลที่ให้ช่างหามา สีหน้าชายหนุ่มเคร่งเครียดเมื่อภาพจากกล้องวงจรปิดบอกว่าเลขาฯ ของเขาเป็นสปายให้รสามาหลายเดือนแลกกับสินบนค่าจ้าง บวกกับความผิดที่ไม่ยอมแจ้งเขาเรื่องการตายของแม่เลี้ยงไหมคำ ตามที่คุณย่าโทรไปฝากข้อความเขาถือว่าเธอทำผิดอย่างรุนแรง ชายหนุ่มโทรศัพท์หาฝ่ายบุคคลให้ทำหนังสือให้เลขานุการออกจากงานพร้อมเงินชดเชย เพื่อกันปัญหาตามมาที่หลัง และทำป้ายปิดประกาศไม่ให้รสาและอดีตเลขาเข้ามาภายในตัวพื้นที่อาคารอีกต่อไป สองวันต่อมาสิงขรมากดกริ่งที่หน้าบ้านใหม่ของเมธาวี ในตอนค่ำ หญิงสาวเพิ่งเลิกงานกลับถึงบ้านไม่นานนัก สร้อยสุภาออกมาดูเห็นว่าเป็นสามีของญาติผู้น้อง เธอจึงรีบเข้าไปบอกเมธาวี “เม คุณหนึ่งเขามาน่ะ” “เมรบกวนพี่สร้อยออกไปบอกให้เขากลับไปเถอะค่ะ” เมธาวีทานข้าวต่อไม่สนใจสิงขร สร้อยสุภาเดินมารับหน้าสิงขร ชายหนุ่มยกมือไหว้เธอทันทีทำให้เธอตกใจมาก เธอพบเขาไม่บ่อยนักและทุกครั้งที่พบสิงขรมักมองเธอเป็นอากาศ จะว่าไปเขาทำแบบนั้นกับทุกคนเป็นญาติหรือเกี่ยวข้องกับเมธาวี จนไม่มีใครแปลกใจที่เขาไม่มางานศพแม่ยาย