ทะเลนิ่งสงบรับแสงสุดท้ายของวัน คลื่นเบาๆ กระทบข้างเรือยอร์ชหรูที่กำลังล่องกลับฝั่ง
ราวกับว่าธรรมชาติกำลังปลอบโยนวิญญาณทุกดวงที่เพิ่งผ่านพ้นการต่อสู่มาอย่างดุเดือด
ลีอองยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มือเขาจับราวเหล็กแน่นไว้แน่น ข้างกายคือนลินที่โอบลูกชายเอาไว้แนบอก
ปรีย์หลับไปแล้วจากความอ่อนเพลีย แต่สีหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความอบอุ่นใจ
“ทุกอย่างจบแล้ว” ลีอองพึมพำ ริมฝีปากแตะหน้าผากลูกชายแผ่วเบา ก่อนเขาจะมองนลินด้วยแววตาที่โล่งอก
เธอยิ้มให้เขา สีหน้าผ่อนคลายกว่าในหลายวัน “ขอบคุณนะคะ ที่พาเรากลับมาได้จริง ๆ”
“ผมสัญญาไว้แล้วนี่ ว่าจะไม่ให้ใครแตะต้องลูกเมียฉันได้อีก” ลีอองกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงต่ำทุ้ม
เขาอุ้มปรีย์เข้าไปในห้องพักของเรือ วางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะห่มผ้าให้ลูกชายที่ขดตัวอยู่
ลีอองหันกลับมาหานลิน สายตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยบางอย่างที่ร้อนแรงกว่าความรัก
มันคือแ
