หญิงสาวนึกถึงคำพูดที่ตัวเองสนทนากับพนักงานหน้าร้านขายฝากเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา “ฉันต้องการสองแสนยูโรค่ะพอจะได้ไหมคะ...”
“เราให้ได้แค่แสนห้าค่ะ เต็มที่แล้ว และนี่ก็สูงมากแล้วด้วย...” น้ำเสียงของคู่สนทนานั้นแทบจะบ่งบอกว่าไม่แคร์หล่อนเลย
“ช่วยหน่อยได้ไหมคะ...ฉันจำเป็นจริง ๆ แล้วจะรีบมาไถ่คืน...”
จำได้ว่าตัวเองอ้อนวอนออกไป แต่สตรีตรงหน้าก็ส่ายหน้าลูกเดียว หญิงสาวหมดหนทางถอนใจออกมา กำลังจะเดินออกจากร้านเพื่อไปหาร้านอื่น แต่เสียงคู่สนทนาดังขึ้นเสียก่อน
“แต่ถ้ารวมแหวนเพชรที่นิ้วคุณด้วยก็พอได้ค่ะ”
“นี่แหวนแต่งงาน ฉันไม่คิดจะจำนำหรอกค่ะ” หล่อนส่ายหน้าไม่ยอม
“งั้นฉันก็ช่วยคุณไม่ได้หรอกค่ะ เพราะทุกร้านแถวนี้กดราคายิ่งกว่าร้านของฉันอีก ตามใจนะ หากคุณออกไปแล้วได้ราคาต่ำกว่าที่นี่คุณจะเสียใจ”
และคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าก็ทำให้หล่อนลังเล และในที่สุดทางเลือกก็ไม่เคยมีสำหรับหล่อนอยู่แล้ว ดวงยิหวาน้ำตาไ
