ดวงยิหวาลุกขึ้นและเดินตามไปหยุดอยู่ด้านหลังของแผ่นหลังกว้างกำยำที่หล่อนเคยลูบไล้อย่างสนิทสนม แต่เวลานี้มันเหมือนกับมีอะไรมากั้นขวางเอาไว้ มีแต่ความห่างเหิน เย็นชาสะท้อนกลับมาจนแสบตา
“โดยเฉพาะเจ้าความรู้สึกที่อยากจะซัดหน้าผู้ชายทุกคนที่มองเธอด้วย... ฉันคิดว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า หรือไม่งั้นเธอก็คงทำเสน่ห์ใส่ฉัน เพราะสมองของฉันมีแต่เรื่องราวของเธอแทรกเข้ามาแทนเรื่องงานได้อย่างน่าโมโห และฉันก็พึ่งจะค้นพบความหมายของเจ้าอารมณ์เหล่านั้นเมื่อไม่กี่วันมานี้นี่เอง...”
“โธ่... มาร์คัส ได้โปรด...”
หล่อนโผเข้ากอดร่างสูงใหญ่จากทางด้านหลังแน่น คิดว่าถึงยังไงมาร์คัสก็คงไม่ใจร้ายกับหล่อนนักหรอก แต่ผิดคาด... เพราะแค่เนื้อตัวของหล่อนสัมผัสกับแผ่นหลังเรียบตึงด้วยกล้ามเนื้อแน่นเท่านั้น มือใหญ่ของเขาก็ทำหน้าที่ผลักไสหล่อนออกจากเนื้อตัวของเขาในทันที ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่คิดปิดบัง
มาร์คัสจ้อง
