ทุกอย่างรอบตัวเงียบลงในทันที เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของตนเอง มาร์คัสรู้สึกเหมือนใครเอาค้อนมาตอกที่หัวใจ
มาร์คัสไม่มีทางเชื่อว่าดวงยิหวาจะกล้าทรยศเขาถึงขนาดเอาแหวนแต่งงานที่เขาเป็นคนเลือกเองกับมือไปจำนำหรอก และอีกอย่าง... ดวงยิหวาก็ไม่ได้ขัดสนอะไรถึงขนาดนั้น เงินเขาก็โอนเข้าบัญชีไปให้ตั้งแสนยูโร ถึงแม้หล่อนจะเอาไปซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ก็ซื้อได้เป็นเดือนสองเดือนเลยนั่นแหละ
“อย่าตลกไปหน่อยเลย... บอกมาซะดี ๆ ว่าเธอไปเอาของพวกนี้มาได้ยังไง ขโมยมาใช่ไหม...!”
“ฉันไปซื้อมาจากร้านขายฝากจริง ๆ ไม่เชื่อดูนี่สิ...”
หญิงสาวล้วงไปหยิบสำเนาตั๋วจำนำที่หล่อนขอมาจากพนักงานของร้านมาส่งให้มาร์คัสดู นึกอยู่แล้วว่ามาร์คัสไม่มีทางเชื่อง่าย ๆ แน่
“มองซะให้เต็มตา มองชื่อสิ...”
ชายหนุ่มถึงกับอึ้งกิมกี่ เพราะลายมือชื่อที่เซ็นอยู่ในกระดาษที่ชารอนส่งให้ดูนั้นเขาจำได้ดีว่ามันคือลายเซ็นเดียวกันกับที่ดวงยิหว
