หลังจากใช้รถเหาะแทนเครื่องบินมาจนถึงบ้าน มาร์คัสก็ก้าวยาว ๆ เดินเข้ามาในบ้าน กำลังจะขึ้นบันไดเพื่อไปชำระความกับดวงยิหวา แต่ระหว่างทางก็เจอเจสซิก้าที่ในมือถือโทรศัพท์ไร้สายไว้เสียก่อน
“อุ๊ย...คุณมาร์ส ทำไมวันนี้กลับเร็วนักล่ะคะ” เจสซิก้าเอ่ยอย่างแปลกใจเมื่อเห็นมาร์คัสเดินตามมาข้างหลัง
“เธอมีสิทธิ์สอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...” ชายหนุ่มตวาดอย่างหัวเสีย ก่อนจะจ้องมองโทรศัพท์ในมือของสาวใช้เขม็ง
“แล้วนั่นเธอจะเอาโทรศัพท์ไปไหน...”
“ของคุณยิหวาค่ะ” เจสซิก้าอ้ำอึ้ง ขลาดกลัวต่อแรงโทสะของเจ้านายหนุ่มไม่น้อย
“ใครโทรมา...”
แทบจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกไป ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความเกรี้ยวกราด เจสซิก้าเห็นแล้วก็อยากจะวิ่งหนีลงไปชั้นล่างนัก
ทั้ง ๆ ที่เมื่อเช้าก่อนออกไปทำงานยังเป่าปากเป็นเพลงอยู่เลย ไหงพอกลับมาตอนเที่ยงวันกลายเป็นยักษ์ถูกหักเขี้ยวซะแล้ว
“เอ่อ... คุณลุคคาค
