หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่น้ำเสียงกระด้างดังอยู่เหนือศีรษะ ดวงตากลมโตที่แพขนตายังเปียกชื้นไม่แห้งลืมขึ้นช้า ๆ มือบางยกกุมขมับของตนคล้ายกับกำลังเจ็บปวด ก่อนจะขยับตัวจะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็วิงเวียนเกินกว่าจะทำได้สำเร็จ จึงต้องนอนลงไปอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาชิงชังของคนตัวโตที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง
“จะเล่นบทอะไรอีกล่ะ นางเอกผู้อ่อนแอหรือ...” กลิ่นของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ออกมาจากลมหายใจของมาร์คัส
นี่เขาดื่มเหล้ามาหรือ...
หญิงสาวฝืนส่งยิ้มให้ แต่สิ่งที่ได้มากลับมีเพียงความกระด้าง เย็นชา สาวน้อยใจคอไม่ดี ค่อย ๆ ช้อนตามองร่างสูงตระหง่านนิ่ง
“กลับเร็วจังเลยค่ะ... พึ่งบ่ายสองเอง... อุ๊ย...!”
ร้องออกมาเมื่อถูกมือใหญ่ที่ไม่ต่างอะไรจากคีมเหล็กขยุ้มหัวไหล่บอบบางเอาไว้แน่น พร้อมกับกระชากให้ลุกขึ้นยืน เพื่อจะได้เผชิญหน้ากับอสูรร้ายอย่างเขา
ดวงยิหวาไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น... ม
