อานนท์ลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน เขาทอดสายตาไปยังร่างบางที่ยังคงหลับใหล คุดคู้อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยหวานยามหลับใหลดูบอบบางและไร้เดียงสา แตกต่างจากเมื่อคืนที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง
ความทรงจำถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนไหลวนเข้ามาในความคิดของอานนท์ ความปรารถนาที่เขาไม่เคยรู้สึกกับใครรุนแรงเท่านี้ ความเจ็บปวดและความขัดขืนที่แฝงอยู่ในดวงตาของภริตายังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
อานนท์ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้ร่างบางบนที่นอนรู้สึกตัว
อานนท์เดินออกจากบ้านพักไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ทอดยาวเลียบชายหาด แสงแดดยามเช้าสาดส่องอบอุ่น ผืนทรายยังคงเย็นเล็กน้อยใต้ฝ่าเท้า ไม่ไกลจากตัวบ้านนัก เขาสังเกตเห็นกลุ่มลูกน้องหลายคนกำลังขะมักเขม้นจัดเตรียมอาหารเช้ากันอยู่บริเวณลานกว้างใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ พวกเขากางเต็น
