คนอันตรายที่ไม่แตะต้อง

ตอนที่ 7 เอลิคหลับตาแน่น กล้ามกรามเกร็งจนเห็นสันชัด เขากลั้นอารมณ์ทั้งหมดไว้สุดแรง หลายปีที่ผ่านมาชีวิตเขามี แต่งาน มีแต่ปืนในมือ มีแต่คำสั่ง มีแต่การไล่ล่าพวกเดนมนุษย์ ที่พร้อมจะฆ่าเขาได้ทุกวินาที เรื่องความต้องการส่วนตัว… แทบไม่เคยอยู่ในหัวเลย เขาหายใจช้าๆ ลึกๆ เหมือนพยายามกดบางอย่างให้จมลงไปในอก แต่ยิ่งกดมันยิ่งตีกลับแรงกว่าเดิม ตอนนี้เขารู้สึกหัวใจตัวเองเต้นแรงกว่าปกติ จนเขารู้สึกได้ชัดเจนในอก ว่าเขามีความต้องการในตัวเธอรุนแรง จากความใกล้ชิดแบบไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายอ่อนๆ ของเธอ ลมหายใจที่ปะทะกันใกล้เกินไป มันทำให้เขานิ่งไป… อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากลืนน้ำลายลงคอช้าๆ พยายามดึงสายตากลับขึ้นมา แต่ความรู้สึกบางอย่างในอก ยังสั่นไหว…จนแทบลืมหายใจ เสียงหวานเอ่ยขึ้นในทันที พร้อมยกใบหน้าออกจากอกเขา “ฉันซุ่มซ่ามเอง… คุณเจ็บไหมคะ… คุณอย่าโกรธฉันได้ไหมคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” เอริคจ้องตาเธอนิ่ง แววตาคมเข้ม… ดุ… และลึกเกินกว่าจะอ่านออก เขาจ้องเธอเพราะมีความปรารถนา เขาไม่ได้จ้องเธอเพราะโกรธ แววตาแบบนั้นมันดูอันตลายในสายตาเธอ ยิ่งทำให้ฝุ่นยิ่งใจเสียเข้าไปอีก มือเรียวเลื่อนไปแตะตรงรอยแผลที่มีผ้าก๊อซพันไว้อย่างดี เบามากราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ “ฉัน… ทำคุณเจ็บ ดูสิ… เลือดซึมออกมาแล้ว…” เสียงเธอสั่น น้ำตาเอ่อขึ้นทันทีมันไม่ใช่แค่ความตกใจ "ฮึ! ฮึก! แต่นั่นมันคือความกลัว ของคนที่ไม่เคยต้องอยู่ใกล้ความอันตรายแบบนี้มาก่อน ชีวิตที่ผ่านมา ครอบครัวเล็กๆ ของเธอมีแต่ความอบอุ่น มีแต่รอยยิ้ม มีแต่เสียงหัวเราะ เธอไม่เคยต้องระวังคำพูด ไม่เคยต้องกลัวสายตาใคร ไม่เคยต้องกลัวว่า การทำพลาดเพียงนิดเดียวอาจทำให้ตัวเอง 'เป็นอะไรไปเธอยังมีคุณแม่ที่รอพึ่งพาเธออยู่' นี่คือครั้งแรกที่เธอรู้สึกอ่อนแอขนาดนี้ หยดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาตามหางตา ก่อนตกลงบนเสื้อที่เธอสวมทันที เอริคชะงักหัวใจที่แข็งเหมือนหินสะดุดแรงกว่าที่คิด “…ผมไม่ได้โกรธ แต่แค่เจ็บ ตรง!” เสียงเขาต่ำ… แหบ…แต่ชัด ฝุ่นเงยหน้าขึ้นช้าๆ เหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดไหม "เจ็บตรงไหนคะ? ฉันเป่าให้นะคะ" มือหนายกกำข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนที่เธอจะลูบมันต่ำลงไปกว่านี้ เอริคถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้น… ช้า… และระวัง ปลายนิ้วแตะใต้คางเธอเล็กน้อย บังคับให้เธอมองเขาตรงๆ "มาเป็นผู้หญิงของผม คุณอยากได้อะไรผมให้คุณได้ทุกอย่าง ผมให้ได้แม้แต่ลมหายใจของผม" เขาเหลือบมองผ้าก๊อซที่มีเลือดซึมจางๆ ก่อนพูดต่อเรียบๆ “แผลสดมันเปิดง่ายอยู่แล้ว คุณจะคิดมากทำไมมาคิดเรื่องของเราดีกว่ามั้ย” ฝุ่นเม้มปากแน่นน้ำตายังคลออยู่ในดวงตาใส ก่อนจะชะงักทันที “คุณหมายความว่ายังไงคะ คุณไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับฉันหรอกใช่ไม๊ ฉันกำลังช่วยดูแลคุณอยู่นะคะ" พูดจบ… เธอก็ชะงักทันที! ก่อนเธอจะเงียบลงชั่วครู่ห้ามขัดใจเขา… เดี๋ยวเขาจะหงุดหงิด เราต้องหาทางออกที่ดีที่สุดเราต้องเอาตัวให้รอด สายตาเธอเผลอเหลือบไปทางหัวเตียง ปืนสีดำวางนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อไม่ใช่เพราะอยากใช้มัน แต่เพราะมันคือเครื่องเตือนใจว่า โลกของเขากับโลกของเธอต่างกันแค่ไหน ฝุ่นสูดลมหายใจลึก ก่อนจะบังคับตัวเอง ให้หันกลับมามองหน้าเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เดี๋ยวฉัน… ทำแผลให้คุณต่อนะคะ” เสียงเธอเบามาก แต่พยายามให้มั่นคงที่สุด เอริคมองเธอนิ่ง สายตาคมเหมือนมองทะลุเข้าไปถึงความคิดข้างใน “คุณกำลังคิดอะไรอยู่” มันไม่ใช่คำถามมันเหมือนการบอกมากกว่า ฝุ่นชะงักปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาทันที “ม… ไม่ได้คิดอะไรค่ะ” เอริคยกคิ้วขึ้นช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ทำให้หัวใจเธอกระตุกแรง “แน่ใจนะ… ว่าคุณไม่ได้คิดอะไร” ฝุ่นชะงักทันทีใบหน้าร้อนวาบยังไม่ทันได้ตอบเขาก็พูดต่อ “ถ้าไม่ได้คิดอะไร… แล้วทำไมคุณถึงไม่ใส่ชุดชั้นใน” โลกเหมือนหยุดไปชั่ววินาทีฝุ่นเบิกตากว้าง เลือดสูบฉีดขึ้นหน้าจนแดงลามไปถึงใบหู “ฉ… ฉัน…” เสียงเธอติดขัดไปหมด เธอก้มหน้าลงทันที มือกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว "ฉันทำมันเปียกคะ ตอนที่อาบน้ำ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เสื้อผ้าเปียกทั้งหมด ฉันตากลมไว้นอกระเบียง ฉันไม่กล้าใช้ของในห้องนี่คะ ไม่รู้ว่าเจ้าของเขาจะอนุญาตหรือเปล่า ทั้งอาบน้ำ ทั้งใส่เสื้อเข้าอีก ฉันกลัวเจ้าของเขาไม่พอใจเอา" เอริคได้ยินอย่างนั้นถึงกับหลุดขำ ทั้งเจ็บแผล ทั้งขำหญิงสาวตรงหน้าที่ช่างน่ารักน่าถนนถนอมซะเหลือเกิน เขายกคิ้วก่อนจะพูดติดขำ ทั้งที่คนอย่างเอริคไม่เคยอ่อนโยนกับใครเลย “ถ้าผมจะบอกคุณว่า เจ้าของห้องเขาหวงทุกอย่างที่เป็นของเขา… คุณจะทำยังไง? ฝุ่นชะงักทันที หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก สมองหมุนวุ่นไปหมด “ฉ… ฉัน…เอ่อ” เธอก้มหน้าลงมือกำชายเสื้อแน่น “ฉันหวังวาคุณจะไม่บอกเขานะคะ ว่าฉันแอบเอาเสื้อเขามาใส่” เสียงเธอเบาแต่จริงจังมาก “แล้วก็… ถ้าเจ้าของห้องเขาไม่พอใจฉันจะขอโทษเขาค่ะ” เธอกลืนน้ำลายก่อนพูดต่อช้าๆ “ฉัน… ไม่ได้ตั้งใจใช้ของใครโดยไม่ได้รับอนุญาตจริงๆ ค่ะ” ห้องทั้งห้องเงียบลงเอริคมองเธอนิ่ง สายตาคมลึกเหมือนกำลังอ่านความคิดเธอ “แล้วถ้า…” เสียงเขาต่ำลงเล็กน้อย “…เจ้าของห้อง ไม่ได้โกรธ” ฝุ่นเงยหน้าขึ้นทันทีเอริคยังมองเธออยู่ นิ่ง… หนัก… และจริงจังเกินกว่าจะมองเป็นเรื่องล้อเล่น “ถ้าเขาอนุญาตให้คุณใช้ทุกอย่างในห้องนี้ได้” เขาพูดช้าๆ “ทั้งห้องน้ำ ทั้งเสื้อผ้า ทั้งเตียง” ลมหายใจฝุ่นสะดุดวูบแก้มเธอร้อนขึ้นช้าๆ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว “คุณจะยังกลัวอยู่ไหม? ฝุ่นนิ่งไปปลายนิ้วเธอกำผ้าปูเตียงเบาๆ ก่อนจะตอบเสียงเบา “…ฉันคง… เกรงใจมากกว่าค่ะ” เอริคหลุดยิ้มมุมปากยิ้มแบบที่แทบไม่มีใครเคยเห็น “คุณนี่…” เขาพึมพำเบาๆ “…ซื่อเกินไป" ฝุ่นเบิกตากว้างเล็กน้อย “คะ…?” เอริคหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง เหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่างในแววตา “…เดี๋ยวผมจะบอกเจ้าของห้องให้ เขาไม่ได้โกรธคุณหรอ" หัวใจฝุ่นเต้นแรงขึ้นอีกเธอไม่รู้ว่าทำไม แต่ประโยคนั้น… ทำให้ความกลัวในอกเธอลดลงนิดหนึ่ง เอริคเอนตัวลงช้าๆ ระวังแผล ก่อนพูดต่อเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรพิเศษ “งั้นคืนนี้...นอนพักเถอะนี่ก็ตีสามแล้ว” ฝุ่นพยักหน้าช้าๆ “ค่ะ…” เธอขยับตัวไปอีกฝั่งของเตียงอย่างระมัดระวัง หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ด้านหลังเธอ เอริคลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตามองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นนิ่งนานก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ผู้หญิงคนนี้อันตรายกว่าที่คิด ไม่ใช่เพราะเธอทำอะไรเขาได้ แต่เพราะ… เธอกำลังทำให้เขา เริ่มอยากปกป้องอะไรบางอย่าง ที่เขาไม่เคยคิดจะปกป้องมาก่อน ฝุ่นเดินก้าวเท้าช้าๆ เพราะหน้าอกที่ไม่มีบราโอบพยุง หน้าอกที่ใหญ่กลมโตไซร์มือใหญ่กำไม่มิด วัดจากการประเมินด้วยสายตา มันกระเพื่อมทุกก้าวที่เธอเดิน กับข้างล่างที่ไม่มีชั้นในปกปิด ความเย็นของอากาศ ไหลผ่านผิวเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ทำให้เธอเผลอสั่นเบาๆ ด้วยความเขินอาย แต่เธอ… ไม่รู้เลย.... ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ของเขา มันบางพอให้เอริคมองเห็นเงาร่างเธอได้ชัดกว่าที่ควร สายตาคมของเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะฝืนกลืนมันลงไป …ให้ตายเถอะ~ เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที เหมือนกำลังบังคับตัวเองไม่ให้มองซ้ำ มือใหญ่กำผ้าปูเตียงแน่นเขาเอ่ยเบาๆ กับตัวเองอย่างไม่พอใจ เธอไม่ยอมตอบคำถามของฉันเลย ว่าจะมาเป็นผู้หญิงของฉันหรือไม่ ฝุ่นก้าวเท้าขึ้นเตียงอีกฝั่งช้าๆ ก่อนจะซุกตัวเข้าไปมุดผ้านวมผืนใหญ่ แล้วหันหลังให้เขาในทันที เธอกำผ้าห่มแนบอกแน่น ในใจวุ่นวายกังวล เธอได้ยินชัดเจนว่าเขาต้องการให้เธอมาอยู่ข้างกาย แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่มันชัดเจนดังก้องในใจ 'ไม่มีทางที่ฉันจะมาอยู่ใกล้คนอันตรายอย่างคุณ'