สิอีหยัง กูสิสี้มึงหมวย

“เมาแล้วไป่” (เมาหรือไง) นัยน์ตาคมมองคนที่หัวชนฝาอย่างไรก็ยังยืนยันจะตามมาเฝ้าดูแลเขาให้ได้ด้วยความเวทนาใจอย่างเช่นทุกครั้ง เนื่องจากมานั่งบนกองฟางกลางวงเหล้า บ้านติดไร่นาของเพื่อนสนิทได้ไม่ทันไร แม่คู่หมั้นตัวดีที่ชนแก้วกับเพื่อน ๆ ของปราบไปเรื่อยเพราะดีใจซึ่งในที่สุดเขาก็ยอมพามาเปิดตัวด้วยสักทีเริ่มจะนั่งไม่ตรงให้เห็น และด้วยความรำคาญหญิงสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มือหยาบกระด้างจึงคว้าศรีษะเล็กเข้ามาพิงแนบอกกว้างในที่สุด ไม่ได้สำนึกมีความอยากดูแลเอาใจใส่อะไรมันทั้งนั้น แค่ทนเห็นความเอ้อเร้อของลูกสาวเถ้าแก่ร้านทองที่คออ่อนเสียเหลือเกินไม่ไหวเฉย ๆ หรอก “เมียมึงจั่งแม่นคออ่อนคักบักห่า บ่พอห้าแก้วจ้อย กะเรียบร้อยแล้ว” (เมียมึงโคตรคออ่อนเลย ไม่ถึงห้าแก้ว ก็คอพับแล้ว) “ไผสิคอแข็งเป็นควายล่างปานซุมสู ห้ามเทให้มันอีก” (ใครจะไปคอแข็งเป็นควายล่างแบบพวกมึง ห้ามเทให้มันอีก) “เป็นหยัง มึงเป็นห่วงเมียติ” (ทำไม มึงเป็นห่วงเมียเหรอ) เจ้าของวันเกิดวางย่างเนื้อสัวต์ใหญ่ลงตรงหน้าเพื่อนสนิทที่ดูจะหงุดหงิดตลอดเวลา ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องปกติของปราบ แต่ก็เพราะมันชอบทำหน้าเข้มคิ้วขมวดแบบนี้ไง ถึงได้เรียกตีนชวนบ้านชวนช่องไปทั่ว เพราะถ้าไม่สนิทกันจริง ๆ ก็ไม่ทราบหรอกว่ามันเป็นใบหน้าเวลาปกติของเจ้าตัว แล้วตั้งแต่หมั้นเมีย เรียกได้ว่าอามรณ์ยิ่งกว่าผู้หญิงเป็นวันนั้นของเดือน แปลกใจอยู่เหมือนกันที่วันนี้เห็นมันพาลี่หมวยมาด้วย หรือไม่แน่ว่าระหว่างที่โดนจับหมั้นหมายกัน ปราบอาจจะเริ่มเปิดใจให้เด็กคนนี้แล้วก็ได้ หากเป็นแบบนั้นภีมเตรียมจ้างหมอลำมาเล่นให้เพื่อนสามวันสามคืนไปเลย ก็อมทุกข์มาตั้งกี่ปีแล้ว ยังไม่เลือกเดินหน้าต่ออีก “เป็นห่วงหยัง เป็นโตภาระมากกว่า” (เป็นห่วงไร เป็นตัวภาระมากกว่า) “บักปอบ วาสนามึงปานนี้ ฮู้บ่ว่าอยู่มอน่ะ คนตามจีบน้องมันเป็นพรวน” (ปอบมึง วาสนามึงขนาดนี้ รู้ไหมว่าตอนอยู่มออะ คนตามจีบน้องมันเป็นพรวน) “มึงเว้าอีหลีติปอนด์ ซั่นถ่าน้องมันหลุดจากหมู่เฮาไปกะถือว่าเบิดกรรม” (มึงพูดจริงเหรอปอนด์ งั้นถ้าน้องมันหลุดจากเพื่อนเราไปก็ถือว่าหมดกรรม) ภีมต่อประโยคของปอนด์ด้วยความขบขันปนหมั่นไส้ปราบ แล้วที่อีกฝ่ายรู้ว่ามีคนตามจีบลี่หมวยเยอะ เป็นเพราะเจ้าตัวทำงานอยู่กองกิจการของมหาวิทยาลัย ปอนด์มันแอบมานินทาตลอดว่าเห็นไอ้เพื่อนปากหนัก ปากไม่ตรงกับใจของพวกเขานั้นตามรับตามส่งหญิงสาวตลอดทุกสัปดาห์ แบบนี้ไม่เรียกว่ามีใจให้เด็กมันไปแล้วจะเรียกว่าอะไร “หุบปากสูแน แบบกูพี้เอิ้นกรรม ที่ได้มันเป็นคู่หมั้น” (หุบปากพวกมึงไปเลย แบบกูมากกว่าที่เรียกกรรม ที่ได้มันเป็นคู่หมั้น) “บักควาย เว้ามาบ่อายปาก สันดานจั่งมึงบ่ถืกแม่ญิงตบเลือดกลบปากตายไปก่อนกะถือว่าบุญหัวหลายแล้วครูบา ละจั่งใด๋นิ มึงกับเมียสิไปต่อกับพวกกูบ่ เดี๋ยวจักหน่อยพวกอ้ายตามอ้ายนนสิมาแล้วพาไปต่อร้านเหล้าในเมือง เอาใด๋ครับเพื่อน” (ไอ้ควาย พูดมาได้ไม่อายปาก สันดานแบบมึงไม่โดนผู้หญิงตบเลือดกลบปากตายไปก่อนก็นับว่าเป็นบุญแล้ว แล้วจะเอายังไงเนี่ย มึงกับเมียจะไปต่อกับพวกกูไหม เดี๋ยวอีกหน่อยพวกพี่ตามกับพี่นนจะมา แล้วพาไปต่อร้านเหล้าในเมือง เอายังไงครับเพื่อน) “กูบอกแล้วว่ามาได้คราวเดียว มันคอพับปานนี้ สิให้กูไปนำจั่งใด๋ แหกตาเบิ่งแนเป็นหยัง” (กูบอกแล้วว่ามาได้แป๊บเดียว มันคอพับขนาดนี้ จะให้กูไปด้วยยังไง แหกตาดูหน่อย) แค่พามาเจอกลุ่มเพื่อนสนิทก็เกินพอแล้ว เรื่องอะไรปราบจะยอมพาลี่หมวยไปเจอสังคมอีกด้านที่มันเป็นสีเทา กลัวโดนประจานเหรอ เหอะ หญิงสาวไม่เหมาะกับอะไรแบบนั้นมากกว่า อีกอย่างเมื่อก่อนเขาก็ไปร่วมแค่เอาสังคมกับช่วยงานสารวัตรหาข่าวแค่นั้น “บักภีมจ้างเด็กมานั่งเลยใด๋หมอ แนวมึงมักบ่แม่นติ” (ไอ้ภีมจ้างเด็กมานั่งเลยนะ ของชอบมึงเลยไม่ใช่เหรอ) ได้ยินแบบนั้น มือหนาที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบก็รีบวางแล้วปิดใบหูเล็กของคนในอ้อมกอดแบบอัตโนมัติ นั่นทำเอากลุ่มเพื่อนขำไม่หยุด “อยากตายติ สิเซากะเซา กะฮู้อยู่ว่าช่วงนี้เสี่ยเบิ่งพฤติกรรมกูอยู่ เดี๋ยวถืกตัดออกจากกองมรดก” (อยากตายเหรอ จะหยุดก็หยุด ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้เสี่ยจับตาดูกูอยู่ เดี๋ยวได้โดนตัดออกจากกองมรดก) “ย่านเสี่ยหรือย่านเมียเอาดี ๆ บักควาย” (กลัวเสี่ยหรือกลัวเมียเอาดี ๆ ไอ้ควาย) เรื่องอะไรที่ปราบจะตอบ เพราะคำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับลี่หมวย แล้วจะกลัวมันไปทำไม อีกอย่างเมื่อก่อนเขาก็โสด จะอะไรกับใครก็ถือว่าไม่ผิด ตอนนี้มีพันธะแล้ว แน่นอนว่าปราบรู้อะไรควรไม่ควร ส่วนเรื่องลี่หมวย เดี๋ยวพอมันหมดความตื่นเต้นที่จะตามจีบหรืออยู่กับเขาแล้ว ถึงวันนั้นเจ้าตัวก็คงจะไปเอง ปราบจึงนั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนสนิทต่ออีกไม่นาน แล้วเลือกพาตัวปัญหากลับเถียงนาที่สามารถเรียกมันได้ว่าบ้านติดไร่นาแทนไปนอนเรือนหอ เนื่องจากน้องมันเมาหลับไปขนาดนี้ ผู้เป็นอารู้เข้า ปราบคงจะโดนดุแน่นอน เห็นไหม ตั้งแต่มียัยเด็กลูกเสี้ยวจีนนี่เข้ามาในชีวิตก็ยุ่งยากไปหมด! “กูฮู้ว่ามึงย่างเองได้ ลุกมา แล้วเข้าไปนอนดี ๆ” (กูรู้ว่ามึงเดินเองได้ ลุกมา แล้วเข้าไปนอนดี ๆ) “ง่า หมวยไม่มีแรงจะลุกเดินเองเลยจ้ะ ตอนพาขึ้นรถอ้ายปราบยังอุ้มหมวยขึ้นได้เลย อุ้มลงด้วยไม่ได้เหรอจ๊ะ น้า ๆ” “กูบ่ได้อุ้ม เอิ้นว่าแบก โตหนักว่าแม่นลูกช้างเอาโลด” (กูไม่ได้อุ้ม เรียกว่าแบก ตัวหนักเป็นลูกช้างขนาดนี้) “จะว่าอะไรหมวยก็ อึก... ได้ แต่อย่ามาว่าหมวยอ้วนนะ!” “ลูกช้างกับอ้วน เฮ้ย!” เจ้าของรถกระบะที่เท้าแขนยืนพิงต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่ายอยู่พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องดวงตาเบิงโพลน ตอนลี่หมวยนั้นกระโจนใส่กันยิ่งกว่าลูกช้างตกมันก่อนอายุ หากมือหนาไม่คว้าประตูรถที่เปิดเอาไว้อยู่กับเอวคอดได้ทัน ไม่แน่ว่าเราสองคนคงได้ลงไปนอนที่พื้นกันแล้ว “เล่นหยังของมึง อยากหัวแตกตายติ” (เล่นอะไรของมึง อยากหัวแตกตายเหรอวะ) “แล้วแตกไหมจ๊ะ อื้อ อ้ายปราบตัวหอมจังเลย” “เฮ้ย ๆ หยุดเลยอีหมวย อย่ามาลวนลามกู!” แล้วมันกอดรัดลำคอปราบรวมถึงใช้เรียวขาเล็ก ๆ นั่นพันรอบเอวสอบของเขาเอาไว้เสียยิ่งว่าลูกลิง ชายหนุ่มที่เริ่มใกล้จะหมดความอดทนกับคู่หมั้นจอมดื้อด้านแล้วจึงทำได้เพียงปิดประตูแล้วกดล็อกรถยนต์ แบกร่างผอมบางซึ่งตรงกันข้ามกับคำล้อเลียนเข้าห้องนอนขนาดเล็กด้วยความทุลักทุเล ก็แม่งเล่นซุกคอปราบขนาดนี้! เขาเองก็ผู้ชายคนหนึ่งไหมวะ แถมยังมีแอลกอฮอล์ในร่างกายอยู่อีก “ที่ไหนเหรอจ๊ะ อ้ายปราบพาหมวยมาที่ไหนเหรอ ม่านรูดหรือเปล่าน้า ม่านรูด รูดม่าน รูด…” “ถ่ามึงยังบ่หยุด กูสิให้รูดอย่างอื่นอีหลีอีหมวย! ปล่อยได้แล้ว เมากะนอน” (ถ้ามึงยังไม่หยุด กูจะให้รูดอย่างอื่นแทนจริง ๆ อีหมวย ปล่อยได้แล้ว เมาก็นอน) มือหนาพยายามแกะลูกลิงที่พาเข้ามาในห้องซึ่งมีแค่ฟูกนอนออกด้วยความยากลำบาก ก่อนจะเสียหลักล้มตามหญิงสาวที่เลือกดึงเขาลงที่นอนขนาดเล็กด้วยกัน จุ๊บ! แรงจูบบริเวณลำคอหนามันไม่เท่าไหร่ แต่ความชื้นที่กำลังไล้ดูดเลียอย่างอยากรู้อยากลองอยู่ในตอนนี้นี่สิ ทำเจ้าของเถียงนานิ่งค้างไปแล้ว มือที่ค้ำยันไม่ให้ตัวเองล้มทับลี่หมวยเต็มแรงก็ขยำผ้าห่มเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว “อ้ายปราบแน่จังเลยจ้ะ” ก่อนจะต้องหลับตาลง พยายามข่มใจในตอนที่มือเล็กซุกชนเข้ามาภายใต้สาบเสื้อแล้ว “สิปล่อยกูดี ๆ บ่หมวย” (จะปล่อยกูดี ๆ ไหมหมวย) “ถ้าหมวยไม่ปล่อย อ้ายปราบจะทำไมจ๊ะ” “กูกะสิปล่อยในมึงแทนอีหมวย!” (กูก็จะปล่อยในมึงแทนอีหมวย!) สติสัมปชัญญะปราบหายวับไปทันทีที่มือนุ่มนิ่มนั้นเลื้อยยิ่งกว่างูลงมาถึงกลางลำแล้วบีบคลึงมันเบา ๆ ตื่นมาแล้วอะไรแหก เดินไม่ไหว ก็อย่ามาโทษไอ้ปราบคนนี้ก็แล้วกัน “คือ อึก... อารายเหรอจ๊ะ” “สิอีหยัง กูสิสี้มึงหมวย แบบทบต้นทบดอกโลด พร้อมไป่ แล้วกะบ่ต้องขอให้กูหยุดนำ ปลุกลูกชายกูตื่นเอง รับผิดชอบให้มันซอดแจ้ง” (จะอะไร กูจะเอามึง แบบทบต้นทบดอกเลย พร้อมไหม แล้วก็ไม่ต้องขอให้กูหยุดด้วย ปลุกลูกชายกูเอง รับผิดชอบให้มันถึงเช้า) TBC.