หมวยลองจับควายได้ไหมจ๊ะ

“จริงเหรอจ๊ะ” ลี่หมวยตาโต เพราะต่อให้จะจับพลัดจับผลูได้ผูกข้อมือกับชายหนุ่มที่หมายปองแล้ว ทว่าปราบก็ไม่เคยจะพาตัวเองไปแนะนำกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาจริงจังเลย ไม่แน่ว่าครั้งนี้เธออาจจะมีหวังขึ้นมาแล้วจริง ๆ ก็ได้ เหตุด้วยถ้าเขาไม่แต่งให้เป็นเมีย เดี๋ยวลี่หมวยคนนี้ให้เถ้าแก่ลี่หมิงยกขันหมากไปขอเองก็ได้ “ถามหลายหนหวย กูเว้ารอบเดียวพอ” (ถามเยอะรำคาญ กูพูดรอบเดียวพอ) “อ้าว แล้วอ้ายปราบจะไปไหนจ๊ะ! รอหมวยด้วยสิ” ศีรษะเล็กที่เนียนพิงอกแกร่งอยู่นั้นโดนเขาผลักออกอีกตามเคย ก่อนเจ้าตัวจะเดินดุ่ม ๆ ไปปลดเชือกไอ้ดำลูกชายเสี่ยให้เดินตามกันไปทางหนองน้ำอีกฟากฝั่งที่สะท้อนภาพพระอาทิตย์เริ่มตกดินรำไร “อาบน้ำแล้วพามันเข้าคอก หรือสิให้กูจูงมึงลงหนองแทน” (อาบน้ำแล้วพามันเข้าคอก หรือจะให้กูพามึงลงหนองน้ำแทนมัน) “ถ้าเป็นอ้ายปราบ หมวยให้จูงจมูกได้จ้า” จมูกโด่งเป็นสันพ่นลมหายใจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น ยังไม่เข้าใจอยู่เลยว่าลี่หมวยมันจะชอบเขาจนไม่ลืมหูลืมตาอะไรหนักหนา เนื่องจากทั้งปากหมา นิสัยเสีย ไม่นึกถึงใจมันตลอด อีกทั้งก็ทราบดีอยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางลืมคนเก่า ก็ยังสรรหาลูกไม้จะมาเป็นเมียให้ได้ทุกทาง เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นใครที่จะหมดความอดทนไปก่อน “หนีแนหนาหมวย วุ่นวายแต่นำกูคักเนาะมึง” (ไปไกล ๆ หมวย วุ่นวายแต่กับกู) “ก็ว่าที่สามีหมวยอยู่นี่ จะให้หมวยไปไหน โห ไอ้ดำเท่จังเลยนะจ๊ะ สมแล้วที่ได้ขึ้นแท่นเป็นลูกรักของเสี่ย” กายเล็กผิวขาวเดินเลียบๆ เคียง ๆ เข้าไปหาหลานชายเจ้าของโรงสีกับกระบือตัวใหญ่ที่วันนี้เพิ่งเคยจะได้เห็นมันใกล้ ๆ ก็อดที่จะกล่าวชมออกมาไม่ได้ “เออ ซุมื้อนี่กูได้ไถนาแทนมันแล้ว” (เออ ทุกวันนี้กูได้ไถนาแทนมันแล้ว) “หมวยลองจับควายได้ไหมจ๊ะ” “อีหมวย!” “อะไร หมวยหมายถึงควายที่เป็นไอ้ดำจ้ะ อ้ายปราบเข้าใจว่าควายไหนเหรอ เหวอ!” ร่างผอมบางตัวลอยตามแรงที่ถูกอุ้มเหวี่ยงให้ขึ้นไปนั่งบนหลังควายตัวใหญ่สมใจอยาก หลังจากที่คงจะพูดหยอกล้อจนไม่เข้าหูหรือทำให้ปราบเริ่มรำคาญจนทนไม่ไหว แล้วเกิดมาเคยนั่งอยู่แต่ในร้านทองห้องแอร์ อีกฝ่ายจงใจแกล้งลี่หมวยให้ร้องไห้ชัด ๆ “อ้ายปราบ หมวยกลัว! เอาหมวยลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะจ๊ะ” “แล้วแต่มึงโลด แต่ถ้าบ่เกาะบักดำมันไว้ดี ๆ ละตกลงมาแข้งขาหัก กูบ่ซอยบอกเลย” (แล้วแต่มึงเลย แต่ถ้าไม่เกาะไอ้ดำมันเอาไว้ดี ๆ ละตกลงมาแข้งขาหัก กูไม่ช่วยบอกเลย) “อ้ายปราบ! ปากหมา ใจหมา นิสัยเหี้ย ถึงบ้านหมวยจะฟ้องเสี่ยกับซ้อใหญ่ ฮืออ” กลายเป็นว่าคุณหนูลูกเสี้ยวจีนร้านทองต้องรีบโน้มตัวลงเกาะลำคอไอ้ดำเอาไว้มั่น เปล่งเสียงร้องดังโหวกเหวกโวยวายแทบจะลั่นทุ่ง จนคนงานที่ยังดำนาอยู่ต่างเงยหน้าขึ้นมามองเป็นตาเดียว รองเท้าแตะสีหวานราคาหลักพันที่ร่วงลงพื้นหญ้าก็ได้คนที่แกล้งกันอยู่นั่นแหละตามเก็บแล้วถือเอาไว้ให้ ก่อนปราบจะขำออกมาสุดเสียง ขณะสายลมยามเย็นพัดผ่านปะทะใบหน้าคมคาย นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่การได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ทำให้ลืมสถานบังเทิงที่ชอบขลุกคีอยู่ทุกค่ำคืนหลังเลิกเรียน หากไม่มีงานหรือภารกิจจำเป็น ชนิดที่ว่าร้านปิดตอนไหนปราบก็ประจำการอยู่ถึงตอนนั้น “ลง” “หมวยลงเป็นที่ไหนล่ะจ๊ะ อุ้มหมวยลงเดี๋ยวนี้เลย” “คุณหนูปานอาสะใภ้คักเนาะมึง” (คุณหนูแบบอาสะใภ้นักนะมึง) วงแขนแกร่งอ้าออกกว้าง เมื่อพาไอ้ดำมันเดินมาถึงสระบัวใกล้ ๆ แล้ว ทว่าคนที่หวาดกลัวเกาะหลังกระบือตัวใหญ่ก็ยังคงนิ่งแข็งเป็นหินอยู่ จนปราบเผลอยกมุมปากยิ้มขำขึ้นมาอีกรอบไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจขยับเข้าไปช้อนเอาตัวลูกสาวเถ้าแก่ร้านทองเพื่อลงจากสัตว์เลี้ยง แต่ไม่รู้เป็นเพราะว่ากะแรงรับไม่ถูกหรือเด็กมันกลัวจนโถมตัวใส่กันสุดแรงเกิดหรือเปล่า ปราบจึงเสียหลักล้มไปข้างหลังโดยที่ยังกอดลี่หมวยไว้ในอ้อมอกแน่น อยากแกล้งมันก็จริง แต่ใครจะไปอยากให้คนอื่นเจ็บตัววะ แล้วซีนแม่มันหยังนิ ห่าแดกดากมึง (แล้วซีนอะไรเนี่ย ห่ามึงเอ้ย) ก่อนปราบจะต้องนิ่งไปอีกครั้ง ตอนรับรู้ได้ถึงแรงสะอึกสะอื้นของคนที่ทับอยู่บนตัว รวมไปถึงเรือนกายเล็กยังสั่นระริกจนเขาเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ไม่ทราบด้วยซ้ำว่าไอ้ดำที่จดจ้องรอให้ตัวเองพาอาบน้ำอยู่นั้นเลิกให้ความสนใจพวกเราแล้วเดินลงสระบัวไปเอง เวรบ่ล่ะกู หยอกเล่นซื่อ ๆ แต่เฮ็ดน้องมันฮ้องไห้เสย ฮอดหูเสี่ยกับซ้อตอนใด๋ ทรงคือสิบ่ได้กินข้าวแลงแท้ ๆ ล่ะ (เวรไหมล่ะกู หยอกเล่นเฉย ๆ แต่ดันทำน้องมันร้องไห้เฉยเลย ถึงหูเสี่ยกับซ้อเมื่อไหร่ คงไม่ได้กินข้าวเย็นแน่ ๆ กู) ทั้งที่บ่นอยู่ภายในใจมากมาย ทว่าเจ้าของร่างสูงที่นอนนิ่งให้คู่หมั้นคนสวยซบอกกว้างอยู่ก็เผลอกระชับกอดเบา ๆ แล้วตบลงที่ไหล่บางเป็นเชิงราวกับว่าอยากที่จะปลอบใจในแบบฉบับผู้ชายแข็งกระด้างคนหนึ่งจะทำได้ ด่าแม่มันเป็นแต่คน ให้มาโอ๋คนไห้ มันแม่นแนวติสู! (ด่าคนอื่นเป็นอย่างเดียว ให้มาโอ๋คนร้องไห้ มันใช่เหรอวะ!) “ฮึก...” “กูหน่ายเด้” (กูท้อเลย) “อ้ายปราบนิสัยไม่ดี หมวยกลัว ฮืออ” แน่นอนว่าน้ำตาของลี่หมวยเปียกเลอะอกของเขาไปหมดแล้ว ปราบจึงต้องผ่อนลมหายใจออกมา อีกฝ่ายคงจะกลัวมากจริง ๆ นั่นแหละ เพราะไม่เคยขี่ควาย คงไม่ได้ตั้งใจจะงอแงกับเขาหรอก แล้วเป็นหยังกูต้องฮู้สึกผิดนำนิ (แล้วทำไมกูต้องรู้สึกผิดด้วย) “โอ๋ อีหล่านางของอ้าย อ้ายปราบขอโทษครับ ทื่อหน้าบ่หยอกแบบนี้แล้ว เซาไห้เนาะ” (โอ๋ เด็กดีของพี่ พี่ปราบขอโทษครับ ครั้งต่อไปจะไม่แกล้งแล้ว ไม่ร้องนะ) สำเร็จ! เด็กแสบที่บีบน้ำตาได้แต่ยกยิ้มขำคนเดียวอยู่ภายในใจ กับอีแค่ไอ้ดำตัวเดียว ลี่หมวยที่วิ่งตามปราบมาตั้งนานจะไปกลัวอะไรจนร้องไห้ ว่าแต่โอ๋ยังไงของพี่มัน ตรงนั้นถึงตุงแทบจะทิ่มเธอให้ได้อยู่แล้ว ไหนจะมือปลาหมึกที่ลูบไล้สะโพกผายกันอยู่อีก “หมวย อึก... จะฟ้อง” “บ่เว้าแนวนั้นแมะครับ อีหล่าอยากให้อ้ายเฮ็ดหยัง อ้ายเฮ็ดให้ได้เบิด” (ไม่พูดแบบนั้นสิครับ เด็กดีอยากให้พี่ทำอะไร พี่ทำให้ได้หมดเลย) แต่ขออย่างเดียวอย่าฟ้องเสี่ยกับซ้อ ซั่นกูตายแท้ (แต่ขออย่างเดียวอย่าฟ้องเสี่ยกับซ้อ ไม่งั้นกูตายแน่) “ทุกอย่างเลย ฮึก... ไหมจ๊ะ” “ครับ อีหล่าลองเว้ามาเบิ่งดุ” (ครับ หนูลองพูดมา) “หมวยอยากขี่ควายล่างอ้ายปราบแทนจ้ะ หลังกองฟางตรงนั้นก็ได้” “อีหมวย อีเวร!” ห่าขั่วมึง กูกะโง่กอดโอ๋เสียรู้ให้มันตั้งดน! (โคตรเวร กูก็โง่เสียรู้ให้มันตั้งนาน!) TBC. กิ่งทองใบรับรองแพทย์ 5555555