เธอรู้ว่าการก้าวขึ้นไปนั่งในรถคันนี้กับเขา ไม่ใช่เพียงการนั่งรถกลับบ้านธรรมดาๆ แต่คือการยอมให้ตัวเองไหลไปตามทางของข้อเสนอที่เขาเคยพูดไว้
แต่เมื่อนึกถึงเสียงร้องไห้ของมารดา ภาพบิดาที่นั่งก้มหน้าบนระเบียงบ้านไม้ และคำว่า ‘ยึดทุกอย่าง’ ที่ธนาคารขู่มาเป็นครั้งสุดท้าย หญิงสาวก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว
ในที่สุด ปาณชีวาก็ยอมก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังนุ่ม เธอดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ก่อนกำสายกระเป๋าไว้บนตักแน่นเหมือนต้องการเกราะกำบังบางอย่างหรือไม่ก็หาที่พึ่งทางใจให้พอมีที่ยึดเหนี่ยว
กฤตภัทรปิดประตูฝั่งเธออย่างเบามือ ก่อนอ้อมไปฝั่งคนขับ สอดตัวเข้าไปนั่งในตำแหน่งของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบผู้ชายสะอาดและเย็นนิ่งลอยกระจายอยู่ภายในรถแม้กลิ่นไม่ฉุน แต่กลับเด่นชัดพอให้เธอรู้สึกได้ว่ากำลังก้าวเข้าไปในโลกของเขาอย่างแท้จริง
เมื่อเห็นว่าเธอคาดเข็มขัดเรียบร้อย เขาก็สตาร
