หรืออีกทางหนึ่ง…คือเธอเปิดประตูรถลงไปเหมือนเดิม แต่ก้าวเท้าตามเขาไปยังลิฟต์ของคอนโดหรูแห่งนี้ แล้วตอบรับทุกเงื่อนไขของเขาเพื่อกอบกู้ทุกอย่างที่ควรเป็นของพ่อแม่กลับคืนมา
มือบางเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถอย่างช้าๆ แล้วผลักประตูออก ลมเย็นเฉื่อยในลานจอดรถปะทะใบหน้าทันทีที่เธอก้าวลงมาจากรถ ความรู้สึกนั้นเหมือนใครบางคนเอาน้ำเย็นมารดหัวใจให้ตื่นเต็มที่ เธอหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ก่อนเริ่มก้าวเดินไปยังทิศทางที่เธอตัดสินใจเลือกแล้วและจะไม่มีวันเปลี่ยนใจอีก
เสียงส้นรองเท้าของปาณชีวากระทบลงบนพื้นคอนกรีตเรียบๆ ของลานจอดรถดังแผ่วๆ แต่สำหรับกฤตภัทรซึ่งยืนหันหลังให้ ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เสียงนั้นกลับชัดเจนพอจะทำให้ปลายริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ
เขาไม่หันกลับมามอง ไม่แสดงท่าทีดีใจหรือสะใจใดๆ ราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนที่คาดเดาไว้ตั้งแต่ต้น เพียงปล่อยให้รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างที่เจ้าขอ
