“คืนนี้… อาจะอยู่กับป่านที่นี่ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
เธอมองเขาด้วยใจสั่น “คุณอาไม่กลัว… ใครเห็นเหรอคะ?”
เขายิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นได้เห็น
“อาไม่สนใจใคร อาสนใจป่าน…แค่คนเดียว”
เพียงประโยคเดียว เธอก็น้ำตาคลออีกครั้ง แต่เป็นน้ำตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขที่ผสานกับความเจ็บและความกลัว จนเธอไม่รู้ว่าควรนิยามมันว่าอะไรดี
เธอค่อยๆ หลับลงในขณะที่มือเล็กยังอยู่ในมือใหญ่ และเขาก็นั่งมองหน้าของเธออย่างไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
ตลอดทั้งคืน…เขาไม่ได้ขยับไปไหนเลย เพราะสำหรับเขา แล้วการนั่งอยู่ตรงนี้กับเธอก็คือความสุขเดียวในชีวิตที่เขามี...
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมที่ปิดไว้เพียงครึ่งเดียว สะท้อนลงบนพื้นขัดเงาจนเกิดประกายอุ่นนุ่ม สะท้อนกับบรรยากาศในห้องพิเศษที่ยังคงเงียบสงบเหมือนว่าเมื่อคืนไม่เคยมีความวุ่นวายใดเกิดขึ้น เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอยังคงห
