“ไม่รู้ว่ารักตั้งแต่ตอนไหน” เขาพูดต่อ เสียงต่ำแต่ชัดเจน
“รู้ตัวอีกที…ก็รักไปแล้ว จะให้เลิกรักตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว”
หยดน้ำใสๆ ไหลลงสองแก้มของเธอ ก่อนที่เขาจะใช้นิ้วโป้งเช็ดมันออกให้อย่างแผ่วเบาราวกับกลัวจะทำให้เธอเจ็บตัวเพิ่ม
“แล้วป่านล่ะ…” เขาถามด้วยเสียงทุ้มที่แฝงความลังเลอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน
“ป่าน...รักอาบ้างมั้ย…”
ปาณชีวาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารัวๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดไปแม้เพียงเสี้ยววินาที
“รักค่ะ…ป่านรักคุณอามานานมาก”
เสียงของเธอแตกพร่า แต่เต็มไปด้วยความจริงใจและจริงจัง
“ป่านรักคุณอามาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณอาไปรับแก้วในวันรับน้อง…”
เขาขมวดคิ้ว ยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างอดไม่ได้
“แก่แดดนะเรา…”
แก้มเธอแดงวูบ แต่ก็พยักหน้าอย่างยอมรับ
“ค่ะ…ป่านยอมรับว่าแก่แดดจริงๆ ตอนนั้นป่านยังเด็กแล้วก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ ป่านก็เลย
