แต่ปาณชีวากลับไม่ได้ตอบ เธอก้มมองหน้าจอ…นิ้วชะงักอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ในหัวมีแต่คำถามเดียวที่ไม่กล้าพิมพ์ถามใคร
คุณอาอยู่ไหนกันนะ…?
ความจริงอยากไปวันนี้นะ แต่ต้องอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนคุณย่าเพราะคุณปู่พาคุณอาไปกินข้าวกับเพื่อนของท่านน่ะสิ
ข้อความของเกสราดังขึ้นอีกครั้ง
และนั่นก็ทำให้เธอรู้เหตุผลที่เขามาช้า...
ที่แท้เขาก็มีนัดกินข้าวกับบิดาและเพื่อนของท่านนี่เองสินะ
หญิงสาวกลืนก้อนความน้อยใจลงในอก เพราะเขาไม่คิดจะส่งข้อความมาบอกกันบ้างเลย
แต่เขาจะส่งมาบอกทำไมกันล่ะ?
ในเมื่อเขากับเธอไม่ใช่คนรักกัน...
การที่เขาจะไปที่ไหนกับใครก็ไม่เห็นจะต้องรายงานเธอสักหน่อย เป็นเธอเองต่างหากที่คิดเองทำเองและต้องรอเขาเองแบบนี้
ปาณชีวาวางโทรศัพท์ลงเงียบๆ ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับเพื่อนไปเพราะเธอคงต้องขออนุญาตเขาก่อน
หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไปจัดโต๊ะใหม่ เธอตักข้าวใส่จานของตัวเองเพียงใบเดียว สลับกับม
