ทว่าเสียงเคาะประตูสามครั้งกลับดึงเขาออกจากภวังค์นั้น
“เข้ามา” เขาเอ่ยเรียบๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้น
ประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดสูทสีเข้มที่เขารู้จักดี
“คุณพ่อ” เขาลุกขึ้นยืนทันทีด้วยท่าทางให้เกียรติ
เกษมสันต์ก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ สายตามองไปรอบตัวเหมือนครอบครองพื้นที่นี้อย่างสิทธิ์ขาด เขาพยักหน้าเพียงเล็กน้อยแทนการทักทาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกในห้องทำงานลูกชาย
“งานยุ่งรึเปล่าวันนี้” ท่านถามเสียงเรียบ
“พอสมควรครับ”
กฤตภัทรตอบตามตรง แล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
“เย็นนี้ว่างมั้ย”
“มีเคสผ่าตัดพรุ่งนี้เช้า เลยตั้งใจว่าจะกลับไปนอนที่คอนโดเร็วหน่อยครับ”
คำตอบนั้นทำให้สายตาของเกษมสันต์หรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง
“ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนแผนหน่อย เย็นนี้ไปกินข้าวกับพ่อ”
โดยปกติคำว่าไปกินข้าวจากปากบิดามักหมายถึงมื้ออาหารที่มีเรื่องสำคัญตามมาเสมอ กฤตภัทรรั
