“ป่านเข้าใจแล้วค่ะคุณอา ป่านจะดูแลตัวเองให้ดี คุณอา...ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
“อืม”
กฤตภัทรพยักหน้าช้าๆ เหมือนพอใจในคำตอบนั้น แล้วเอื้อมมือมาหยิบขนมปังอีกแผ่นขึ้นมากัดราวกับสบายใจขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเข้มทอดมองใบหน้าของปาณชีวาอย่างพิจารณา ความเงียบครอบคลุมโต๊ะอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ฟังแล้วไม่อาจปฏิเสธได้เลย
“เดี๋ยวกินอิ่มแล้วก็ไปทำงานพร้อมกันเลย”
คำพูดเรียบง่ายแต่มีแรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หัวใจปาณชีวากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจทันที
“คุณอาจะให้ป่านไปด้วยเหรอคะ แต่คุณอาบอกให้เก็บเรื่องของเราเป็นความลับ แล้วแบบนี้มันจะไม่น่าสงสัยไปหน่อยเหรอคะ”
เธอถามอย่างสับสนเพราะกลัวเหลือเกินว่าจะมีคนเห็น กลัวเพื่อนรักอย่างเกสราจะรู้ กลัวสถานะเด็กในความลับจะหลุดออกมาจากสายตาใครสักคนโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่กฤตภัทรกลับเลิกคิ้วต่ำๆ เหมือนเธอถามคำถามที่ชวนขัน เ
