“…ลงได้แล้ว...เด็กดี”
คำพูดง่ายๆ นิ่งๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่ใช่เขาที่รั้งเธอเข้าไปจูบ ราวกับริมฝีปากที่ยังอุ่นไม่ใช่เพราะเขา ราวกับไม่ใช่เขาที่ทำให้หัวใจเธอกำลังสั่นจนแทบระเบิด
เขาเปิดประตูลงจากรถอย่างสุขุม ก้าวออกไปด้วยท่วงท่าของผู้บริหารที่คุมอำนาจในทุกพื้นที่ที่เหยียบย่าง ไม่มีการเหลียวกลับมามองใดๆ อีก ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มสักนิด
ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเป็นเพียงความฝันสั้นๆ ของเธอเอง
เธอนั่งนิ่งอยู่ในรถอีกไม่กี่วินาที สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อลดแรงสั่นที่ยังไม่หาย ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูและก้าวลงมาด้วยขาที่แทบไร้เรี่ยวแรง
ในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินเสียงล็อกรถ เธอเห็นกฤตภัทรเดินนำไปบนทางเชื่อมเข้าสู่อาคารโรงพยาบาลอย่างสง่างามเหมือนไม่มีอะไรคั่งค้างในหัวใจเขาแม้แต่นิดเดียว
แต่สำหรับเธอ…ความรู้สึกนั้นกลับยังชัดเจนและไม่อาจสลัดจากหัวใจได้ง่ายๆ
ไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะ
