“แต่ฟังให้ดี…” เขาเอ่ยต่อ
“ทันทีที่เธอใช้หนี้ให้พ่อแม่เสร็จแล้ว เธอจะต้องย้ายมาอยู่ที่นี่กับอาโดยไม่มีข้อแม้ ไม่มีข้ออ้างอะไรอีก”
หัวใจของเธอหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะเต็มๆ
เหมือนเวลาถูกหยุดไว้เพียงเพื่อให้เธอรู้ตัวว่าชีวิตต่อจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
“แล้ว...คุณอาไม่กลัวเหรอคะว่า...หนูอาจจะเอาเงินก้อนนี้หายไปเลย” ปาณชีวาใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะถามออกไปได้
กฤตภัทรก้มลงเล็กน้อย ยกมุมปากขึ้นในรอยยิ้มบางเฉียบ รอยยิ้มของคนที่มั่นใจในอำนาจของตัวเองจนไม่จำเป็นต้องควบคุมใครด้วยกำลัง
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็แปลว่าอามองเธอผิดไป”
ประโยคนั้นทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก เพราะมันหมายถึงว่าเขากำลังวัดใจกับเธออยู่
“ลุกขึ้นได้แล้ว อาจะไปส่งป่านที่หอ” เขาหันหลังให้เธอเล็กน้อยแล้วพูดสั้นๆ
ปาณชีวาเดินตามเขาออกจากห้องนอนด้วยขาที่หนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหิน เธอรู้สึกว่าทุกก้าวที่เดินออกไปจากคอนโดแห่งนี้เ
