ปาณชีวาหลับตาลงชั่ววินาที สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอย่างตั้งใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว…แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจเช่นกัน เธอพยายามรวบรวมกำลังใจทั้งหมดที่มี แล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นแผ่ว
“ถ้าป่านตอบตกลง…ป่านต้องเป็นเด็กของคุณอา...ไปนานแค่ไหนคะถึงจะถือว่าใช้หนี้หมด”
กฤตภัทรมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ คล้ายกำลังประเมินว่าเด็กสาวคนนี้จะรับความจริงได้มากแค่ไหน ก่อนตอบเสียงเนิบต่ำ แต่น้ำเสียงมั่นคงอย่างกับตอกลงบนชะตาของเธอ
“หนึ่งปี”
เธอสะอึกน้อยๆ แต่ยังตั้งสติฟัง
“หนึ่งปี ทุกอย่างระหว่างเราก็จะจบสิ้น อาสัญญา”
คำสัญญาของเขาหนักแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนถูกผูกมัดด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น...แต่เธอไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้อีกแล้ว
ปาณชีวาจึงค่อยๆ ยื่นมือไปหาเขาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะจับข้อมือเขาเบาๆ แล้วนำมือของเขามาแนบอกตัวเองอย่างยอมจำนน
“งั้นหนึ่งปีจากนี้…” เธอกลั้นลม
