ช่วงต้นฤดูหนาวของปีนี้ อากาศที่ฟาร์มแสนรักเย็นสบายกว่าทุกปี ลมบางเบาพัดผ่านทุ่งหญ้าและแปลงดอกไม้จนเกิดเสียงไหวเอนแผ่วเบา ธารมิกานั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในบ้านไม้สัก มือทั้งสองวางประคองหน้าท้องที่นูนชัดจนไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป อายุครรภ์เก้าเดือนเต็มทำให้ทุกการขยับตัวของเธอช้าลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความคาดหวัง
อธิชนม์นั่งอยู่ข้างเธอไม่ห่าง มือใหญ่คอยประคองแผ่นหลังทุกครั้งที่เธอขยับตัวลุกหรือนั่งลง เขาแทบไม่ปล่อยให้เธอทำอะไรเอง หากเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เขาสามารถช่วยได้ ไม่ว่าจะเป็นการหยิบแก้วน้ำ จัดหมอน หรือแม้แต่ผูกเชือกรองเท้า เขาก็จะทำแทนทั้งหมดอย่างไม่บ่นสักคำ
“ธาร…ค่อยๆ ลุกนะ” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ ขณะเขาค่อยๆ พยุงเธอให้ยืนขึ้น “วันนี้เราจะเดินเล่นแค่รอบสวนพอ ไม่ต้องฝืน”
ธารมิกาพยักหน้า ยิ้มบางๆ ให้เขา
“ธารไม่ได้ฝืนนะคะ แค่…อยากเดินบ้าง เดี๋
