อธิชนม์ไม่ตอบรับคำวิงวอนนั้น เขาหันไปมองสาลินีและกลิ่นเกสร เหมือนกำลังตัดสินใจในฐานะคนกลางที่รู้ดีว่าถ้าเขาพูดประโยคใดประโยคหนึ่ง มันจะเปลี่ยนอนาคตของหลายคนในทันที
“พี่จะไม่ตัดสินใจแทนธาร” เขาพูดชัดเจน “ธารเป็นคนเจ็บ ธารเป็นคนถูกขัง ธารเป็นคนที่เกือบตายอยู่ในห้องนั้น ดังนั้นพี่จะให้ธารเป็นคนเลือกว่าจะเอายังไงกับเกดต่อไป ถ้าเธอเลือกจะยกโทษให้ก็ตามนั้น แต่ถ้าไม่...เราก็พร้อมดำเนินคดีกับเกดทันทีเหมือนกัน”
สาลินีขมวดคิ้วเหมือนอยากค้าน เพราะในใจไม่มีคำว่ายกโทษให้คนที่ทำให้ลูกสาวเธอเกือบตาย แต่เธอก็รู้ว่าอธิชนม์พูดถูก ธารมิกาต่างหากคือเจ้าของความเจ็บปวดนี้ และการให้ธารมิกาเป็นคนตัดสินใจเอง อาจเป็นสิ่งเดียวที่ยุติธรรมจริงๆ ในตอนนี้
กลิ่นเกสรรีบพยักหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด
“ได้ค่ะ…ได้…” เธอหันไปแตะไหล่ลูกสาว “เกด ไป…ไปขอโทษพี่ธารกับแม่ ไปอ้อนวอนให้เขายกโทษให้ลูกเถอะนะ”
การะเกดร้องไห้หนักกว่าเดิม
