“ที่แท้...เรื่องก็เป็นแบบนี้เองสินะคะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน “งั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ”
“ธาร นี่ลูก...” สาลินีตั้งท่าจะคัดค้าน
“ธารไม่โกรธใครหรอกค่ะคุณแม่”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องหยุดนิ่งไปในทันที การะเกดเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่อยากเชื่อ กลิ่นเกสรเม้มปากแน่น สาลินีขมวดคิ้วทันที แต่ธารมิกายกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงขอร้องให้ทุกคนฟังเธอให้จบ
“สิ่งที่เกิดขึ้น…มันเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงก็จริงค่ะ แต่ธารไม่อยากให้มันทำลายชีวิตของใครไปมากกว่านี้” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “ธารไม่ขอดำเนินคดีกับเกดค่ะ ธารจะถือว่าตัวเองคงถึงคราวเคราะห์เอง เหตุการณ์มันก็เลยพลิกผันไปแบบนั้น”
เสียงสะอื้นของการะเกดดังขึ้นทันที หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอย่างไม่อายใคร น้ำตาไหลอาบแก้มจนเปียกไปหมด
“ขอบคุณค่ะพี่ธาร ขอบคุณจริงๆ เกดจะไม่ลืมเรื่องนี้เด็ดขาด เ
