“เดี๋ยวก่อนนังโอลีฟ! หล่อนเป็นไรปะเนี่ย ชวนไปไหนก็ไม่ไป คอนโดก็ไม่กลับ” หลังจากอดทนมาได้ห้าวันนับจากเปิดเทอม ในที่สุดเย็นวันศุกร์เดย์ก็วีนขึ้นมากลางวงสนทนา เมื่อออยขอตัวกลับบ้านอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดทำริตากับเมญ่ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะชิ่งขอตัวกลับบ้านกันก่อน
“จะให้เป็นอะไรยะ ก็ต้องทำตัวๆ ดีให้ม๊าเห็น ม๊าจะได้สงสารแล้วให้ตังค์ยังไงละ” ออยกอดอกตอบพร้อมขมวดคิ้วจนเป็นปม
“ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่น แกก็ไม่ค่อยคุยกะฉันอะ” เดซี่ทำปากยื่นกระเง้ากระงอดด้วยความงอแง เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่ไม่รู้ว่าเริ่มจากตรงไหน
“เอ้า ก็บอกแล้วไงว่ากลับบ้าน มาเรียนฉันก็นั่งกับแกปกติ ข้าวก็กินด้วยกัน แล้วนี่แค่ไม่ถึงอาทิตย์เองไหมที่ฉันกลับบ้าน”
ใช่…ออยพยายามทำตัวปกติ ทั้งที่ในใจยังรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่เพราะไม่อยากให้บรรยากาศในกลุ่มดูแย่ เลยกลบเกลื่อนด้วยการทำตัวเหมือนเดิม จะต่างก็ตรงไม่พูดถึงเร
