Episode 5

~ โซดา ~ โรงพยาบาล แสงแดดยามเช้าแผดเผาจนฉันต้องหยีตา ฉันเพิ่งจะลากสังขารกลับมาถึงคอนโดตอนเกือบตีสาม อาบน้ำล้างตัวเสร็จยังไม่ทันได้หลับเต็มอิ่มดี เสียงนาฬิกาปลุกก็แผดเสียงเตือนเหมือนจะเรียกวิญญาณฉันออกจากร่าง ฉันฝืนลืมตาขึ้นมาพยายามสะกดกลั้นความง่วงงุน ตีแปดโมงเช้า... เวลาที่นัดพยาบาลไว้เพื่อมาดูอาการแม่ ตั้งแต่เช้าฉันได้นอนไปไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำ! เกิดเป็นอีโซดานี่มันเหนื่อยจริงๆ ค่ะทุกคน สวยอย่างเดียวไม่พอ ต้องอึด ถึก และทนด้วย! ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินผ่านโถงโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาและเสียงประกาศเรียกชื่อคนไข้ เป้าหมายคือตึก 3 ห้องผู้ป่วยนอกที่แม่นอนพักอยู่ ด้วยความรีบทำให้ฉันไม่ได้มองทางข้างหน้าให้ดี "ว้าย!!" ร่างของฉันชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจังจนเกือบเสียหลักหงายหลัง ดีที่มือหนาของเขาคว้าต้นแขนฉันไว้ได้ทัน "หือ! ขอโทษทีครับ ผมไม่ทันได้มอง" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูสุขุมและนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูกดังขึ้นเหนือหัว "ขอโทษค่ะ ฉันเองก็รีบจนไม่ทันได้มองเหมือนกัน" ฉันรีบตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายคนนั้น และนั่นแหละ... เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ฉันเพ่งมองผู้ชายตรงหน้าพร้อมปรับโหมดสายตาเพื่อสแกนตั้งแต่หัวจรดเท้า... อืม หล่อ สุขุม สมาร์ท ดูดีในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ผิวพรรณดีแบบคนดูแลตัวเอง ใบหน้าเรียบเนียนรับกับแว่นสายตาทรงทันสมัย โอ้โห... งานดีแบบกร้าวใจอีโซดาสุดๆ! น้ำลายฉันแทบจะหกออกมาประจานตัวเอง แต่มันมีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว "เป็นอะไร... ไหมครับ... ดา โซดา?" "หึ! ใครอ่ะ?" ฉันอุทานเบาๆ เขาเรียกชื่อฉันงั้นเหรอ? "โซดาใช่ไหมครับ" เขาถามย้ำพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ใช่ค่ะ... ใครหว่า?" ฉันขมวดคิ้วจ้องหน้าเขาเขม็ง คิดในใจรัวๆ ว่าลูกค้าที่ผับหรือเปล่า? แต่ปกติฉันไม่รับงานนอกนะ หรือจะเป็นเพื่อนสมัยเรียน? ฉันพยายามค้นหาข้อมูลในหน่วยความจำที่น้อยนิดเพราะเพิ่งตื่น จนกระทั่งจ้องมองดีๆ ไปที่ดวงตาคู่นั้น... "พี่ไฟ!!" "ใช่แล้ว! พี่เอง นึกว่าตัวเล็กจะจำพี่ไม่ได้ซะแล้ว" เขาหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู "จำได้ค้าาา!" (เกือบจำไม่ได้แล้วเหมือนกัน) ฉันฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ "พี่ไฟมาทำอะไรที่โรงบาลหรอคะ ไม่สบายหรอ? หรือว่าป้าสร้อยเป็นอะไร" "ฮ่าๆ ใจเย็นๆ ตัวเล็ก พี่ไม่ได้เป็นอะไร พี่กับแม่สบายดี พี่เป็นหมออยู่ที่นี่น่ะ" "เป็นหมอ!" ฉันอุทานซ้ำพลางก้มมองป้ายชื่อที่อกเสื้อเขา 'นายแพทย์ธนากร' หรือพี่ไฟ พี่ชายข้างบ้านที่เคยวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก หล่อขึ้นเป็นกองจนจำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย! "แล้วนี่ตัวเล็กมาทำอะไร หรือว่าป้าเกสรเขา..." "อืม ใช่ค่ะ แม่อยู่ที่นี่..." ฉันลดเสียงลง ความกังวลกลับมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงอาการของแม่ ห้องผู้ป่วยนอก "แม่คะ..." ฉันเดินเข้าไปที่เตียงคนไข้ "ยัยดา มาช้าจังวันนี้" แม่บ่นอุบตามประสาคนขี้เหงา "แม่คะ คือว่า..." ฉันยังไม่ทันพูดจบ พี่ไฟที่เดินตามหลังมาก็แทรกขึ้นมาทันที "สวัสดีครับคุณป้า" เขายกมือไหว้แม่อย่างนอบน้อม "ตาไฟ! ตาไฟจริงๆ ด้วย!" แม่เบิกตากว้างด้วยความดีใจ ยกมือสั่นๆ ขึ้นหาพี่ไฟทันที เขาโน้มตัวลงไปให้แม่ลูบผมเหมือนตอนเด็กๆ ภาพนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก พี่ไฟยังคงเป็นพี่ไฟที่แสนอบอุ่นคนเดิม "ครับผมเองครับ" "แม่จำพี่ไฟได้ทันทีเลยเหรอ?" ฉันถามอย่างอึ้งๆ "แล้วใครจะจำไม่ได้ แค่เห็นก็จำได้แล้ว" แม่ค้อนให้ฉันวงใหญ่... จ้าาา ก็อีโซดาคนนี้นี่ไงที่เกือบจำรักแรกตัวเองไม่ได้! "ป้าคิดว่าป้าจะไม่เจอไฟแล้วชาตินี้ ตั้งแต่ตอนนั้นที่ย้ายไป..." "ตอนแรกผมก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาครับ พอดีต้องย้ายกลับมาตามงานที่ทำครับ ย้ายมาประจำที่ไทยเลย" พี่ไฟอธิบายเสียงนุ่ม "เป็นหมอเหรอลูก เก่งจัง... ไม่เหมือนคนบางคนที่ทำงานอะไรก็ไม่รู้ แม่ถามก็ไม่ยอมบอก" แม่พูดพลางเหลือบมองฉันด้วยสายตาคาดคั้น ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ในใจคิดว่าถ้าบอกไปว่าลูกสาวคนเดียวทำงานเป็น PR ในผับชื่อดัง มีหน้าที่ชงเหล้าและอ่อยลูกค้าเพื่อเอายอดกำไร มีหวังโรคหัวใจแม่กำเริบตายคาเตียงแน่ๆ งานที่แม่เกลียดนักเกลียดหนา แต่ทำไงได้... เงินมันดี "แล้วนี่สร้อยล่ะ มาด้วยไหม?" "ไม่ครับ แม่อยู่อังกฤษกับพ่อเลี้ยง ไม่ได้กลับมาครับ แต่เดี๋ยวผมบอกแม่ให้ครับว่าเจอคุณป้า ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ" "ขอบใจจ๊ะไฟ" "ว่าแต่ยัยดา... ทำไมเอาแต่จ้องหน้าพี่เขาแบบนั้นล่ะ ฮ่าๆ จริงสิ แกชอบพี่เขามาตั้งแต่เด็กนี่นา ชอบเดินตามต้อยๆ 'พี่ไฟขา พี่ไฟขา' " "แม่!!!" ฉันร้องประท้วง หน้าแดงซ่านไปถึงหู อีแม่นะอีแม่ เผาลูกสาวต่อหน้าผู้ชายที่เป็นรักแรกเฉยเลย! "ขอโทษนะคะ ได้เวลาคนไข้ทานยาและพักผ่อนแล้วค่ะ" พยาบาลเดินเข้ามาแจ้งเตือน เป็นจังหวะที่ช่วยชีวิตฉันไว้พอดี "ครับ คุณป้า เดี๋ยวผมมาเยี่ยมใหม่นะครับ" "จ้ายัยดา ไปส่งพี่เขาสิ แกก็กลับไปพักเลย แม่อยู่ได้ พยาบาลเยอะแยะ" แม่โบกมือไล่ฉันอย่างร่าเริง ฉันกับพี่ไฟเดินมาที่ประตูลิฟต์ ความเงียบปกคลุมเราชั่วขณะ ฉันแอบชำเลืองมองเขาผ่านเงาในกระจกลิฟต์ นี่หรือผู้ชายที่เป็น รักแรกของฉัน พี่ชายข้างบ้านที่จากกันไปหลายปีเพราะเขาต้องไปต่างประเทศตามพ่อเลี้ยงชาวต่างชาติ ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาเจอกันในสภาพที่เขาเป็นหมอหนุ่มแสนหล่อขนาดนี้ "จ้องพี่ขนาดนี้ คงคิดว่าพี่หล่อจังอยู่ใช่ไหม?" เขาถามยิ้มๆ โดยไม่หันมามอง "อืม ใช่ค่ะ หล่อมาก" ฉันตอบออกไปตรงๆ ตามสไตล์โซดา พี่ไฟหันขวับมามองฉันทันทีเหมือนจะตะลึงกับความตรงไปตรงมาของฉัน "ยัยตัวเล็กเอ๊ย..." "ไม่เล็กแล้วนะพี่ไฟ" ฉันเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "พี่ไม่เชื่อ!" เขาแกล้งแหย่ "พี่ไฟพิสูจน์ดูไหมละ?" เชี้ยยยยย! ฉันรีบตะครุบปากตัวเองทันทีที่พูดจบ อีโซดา! แกพูดอะไรออกไป๊! สมองส่วน PR มันทำงานอัตโนมัติหรือไง เสียงในหัวที่ชอบอ่อยผู้ชายที่ผับมันดังเกินไปแล้ว! "พี่ไฟ คือ... คือว่า ดาแค่..." ติ้ง! เสียงประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับคนอื่นที่เดินเข้ามาพอดี ฉันก้มหน้าชิดอกด้วยความอาย อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ จากสายตาขี้เล่นของเขา "ดากลับยังไง" พี่ไฟถามเมื่อเราเดินมาถึงหน้าตึก "กลับแท็กซี่ค่ะ" "เดี๋ยวพี่ไปส่ง รอพี่แป๊บนะ" เขาหายไปครู่หนึ่งก่อนจะขับรถยนต์ยุโรปคันงามมาจอดเทียบ "ขึ้นมาสิ" ตลอดทางเราคุยกันเรื่องสัพเพเหระ จนกระทั่งเขาถามเรื่องงานของฉัน "ดาทำงานอะไร" "ทำงานทั่วไปน่ะค่ะ แหะๆ" ฉันตอบเลี่ยงๆ ขนาดแม่ยังไม่บอก แล้วจะให้พี่หมอแสนดีอย่างเขารู้ได้ยังไงว่าฉันทำงานในที่อโคจรแบบนั้น "ไม่ยอมบอกพี่เหรอ? งานอันตรายไหม?" น้ำเสียงเขามีความห่วงใยจนฉันใจสั่น "มะ... ไม่ค่ะ" PR นี่มันอันตรายไหมนะ? ถ้าไม่นับโดนเสี่ยครามฉุดขึ้นห้อง VIP ก็คงไม่อันตรายมั้ง... "งั้นดีแล้ว... ถึงแล้วครับคอนโดดา" อ่า... ทำไมถึงเร็วจัง ฉันยังอยากสูดกลิ่นน้ำหอมละมุนๆ ในรถพี่ไฟอยู่เลย "พี่ขอเบอร์เราหน่อยสิ" "ค่ะ!" ฉันรีบรับโทรศัพท์เขามากดเบอร์ตัวเองให้ทันที "คือ... เรื่องตอนอยู่ในลิฟต์ ดาแค่พูดเล่นนะคะ พี่ไฟอย่าถือสาดาเลยนะ ฮ่าๆ" ฉันรีบแก้ตัวก่อนลงจากรถ พี่ไฟไม่ตอบ แต่เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดพวงแก้มฉัน ฉันหลับตาปี๋ หัวใจเต้นโครมคราม จะจูบเหรอ? พี่หมอจะจูบโซดาเหรอคะ? "เรื่องพิสูจน์นะ... พี่คิดจริงนะ" เสียงกระซิบพร่าข้างหูทำเอาฉันตาค้าง "ลงไปได้แล้ว หรืออยากไปคอนโดพี่ต่อ... หืม?" "ละ... ลงค่ะ!" ฉันรีบดีดตัวลงจากรถทันที "ฮ่าๆ ยัยตัวเล็กเอ๊ย" เขาส่ายหัวพลางหัวเราะร่า "กลับดีๆ นะคะ ขอบคุณที่มาส่ง" ฉันยืนบิดตัวไปมาหน้าคอนโด มองตามท้ายรถพี่ไฟที่ค่อยๆ ขับออกไป เขินวุ้ยยย! ทั้งหล่อ ทั้งละมุน ทั้งขี้เล่นแบบนี้