Episode 4

~โซดา~ ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงมาจากชั้นสอง หัวใจยังเต้นรัวเหมือนกลองรบ รสสัมผัสจาบจ้วงของเสี่ยครามยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก และความรู้สึกแปลกประหลาดที่กึ่งกลางกายก็ยังไม่จางหายไปง่ายๆ ฉันพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดขณะที่ก้าวเท้าลงมาถึงโซนด้านล่าง จนประมาณ20 นาทีได้ที่ฉันลงมาอยู่โซนด้านล่าง "เจ๊!" ฉันเรียกเจ๊กิ๊งที่กำลังยืนเช็กบิลลูกค้าอยู่ใกล้ๆ "อ้าว โซดา! ไม่ได้อยู่ข้างบนกับเสี่ยหรอกเหรอ?" เจ๊กิ๊งเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยแววตาประหลาดใจแกมสงสัย ก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไปทางชั้นสองที่ฉันเพิ่งจากมา "นึกว่าเสร็จเสี่ยไปแล้วซะอีก" "หนูซิ่งออกมาได้ก่อนเจ๊ เกือบไปแล้วไหมล่ะ" ฉันตอบพลางถอนหายใจทิ้งแรงๆ "ไม่น่าเชื่อนะเนี่ย... พลาดได้ไงนะเสี่ยคราม ปกติระดับเสี่ยถ้าหมายตาใครแล้วไม่เคยหลุดมือ" เจ๊กิ๊งพึมพำเหมือนเสียดายแทนเสี่ยเขาเสียเต็มประดา แหม่! เจ๊นี่ก็เหลือเกิน อยากให้ลูกน้องเสียตัวให้เจ้าของร้านขนาดนั้นเลยหรือไง แต่ก็ยอมรับนะ... ว่าเกือบไปแล้วจริงๆ ถ้าไอ้ผู้ชายหน้าหล่อสองคนนั้นไม่โผล่พรวดเข้ามาปานมารผจญป่านนี้อีโซดาคงไปสวรรค์ชั้นเจ็ดไปแล้ว "ว่าแต่เจ๊เถอะ เมื่อกี้ขึ้นไปทำอะไร?" ฉันถามแก้เก้อ "อ๋อ... ก็เอาเด็กใหม่ไปส่งเสี่ยน่ะสิ" คำตอบของเจ๊กิ๊งทำให้ฉันชะงัก ตาย! เมื่อกี้จะแดกอีโซดาไปหยกๆ พอกูหนีออกมาปุ๊บ ที่นี่ส่งเด็กใหม่เข้าเสียบปั๊บเลยเหรอ! "เจ๊ว่าเด็กคนนั้นไม่น่ารอดหรอก พึ่งจะ 18 เอง น่าจะโดนควบสามคนรวดเลยล่ะคราวนี้" เจ๊กิ๊งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ "สามคน!" ฉันร้องเสียงหลง อึ้งไปสามตลบ หนึ่งคืออึ้งที่น้องเขาอายุแค่ 18 สองคืออึ้งที่ต้องรับมือกับสามเสือ พร้อมกัน! อีโซดานับถือใจเลยลูกเอ๊ย ถ้าหนูรอดกลับมาได้ พี่จะกราบในความแกร่ง เพราะแค่คนเดียวอย่างเสี่ยครามที่พี่สัมผัสมากับมือ... มันทั้งใหญ่ ทั้งมหึมาขนาดนั้น! ขอให้หนูรอดกลับมาทำงานด้วยกันนะลูกนะ "ว่าแต่เราเถอะ กำลังจะกลับแล้วเหรอ?" "ใช่เจ๊ หนูเผ่นก่อนดีกว่า เผื่ออีเสี่ยหื่นนั่นเปลี่ยนใจลงมาตามอีก ครั้งนี้โซดาอาจไม่รอดแน่ๆ" ฉันรีบสะพายกระเป๋าเตรียมเผ่น "เดี๋ยวโซดา!" เจ๊กิ๊งคว้าแขนฉันไว้ สีหน้าดูจริงจังขึ้นมาทันที "แกระวังตัวไว้ให้ดีนะ ถ้าเสี่ยครามหมายตาใครไว้แล้ว ไม่มีคำว่าไม่ได้ ครั้งนี้แกอาจจะฟลุ๊คหลุดมาได้ แต่ครั้งหน้า... อาจจะไม่มีโอกาสหนีแล้วนะ" "ค๊าาาเจ๊กิ๊ง รู้แล้วค๊าาา" ฉันขานรับส่งๆ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่เจ๊พูดน่ะเรื่องจริง แต่ระดับอีโซดาซะอย่าง ไม่พลาดง่ายๆ หรอก (แหม... เมื่อกี้ก็พึ่งพลาดไปเกือบสุดทางไม่ใช่เหรอจ๊ะสาว!) ~สงคราม~ ห้อง Super VVIP ในขณะที่ด้านล่างกำลังวุ่นวายกับการปิดร้าน บนชั้นสองในห้องลับหรูหรา เสียงบรรเลงเพลงรักที่ดุดันและกระเส่าเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ปะปนไปกับเสียงเพลง EDM บีทหนักๆ ที่ยังคงเปิดกล่อมคลับแห่งนี้อย่างลงตัว "อ๊ะ... อื้อออๆๆๆ เสี่ย... อ๊ะๆๆ บะ... เบา... อื้อออๆๆ" ลี่ลี่ เด็กสาววัย 18 ครางระงม เธอรีบตะครุบมือปิดปากตัวเองไว้เพราะกลัวว่าเสียงจะดังลงไปถึงพนักงานข้างล่าง แต่ยิ่งเธอพยายามกลั้น เสียงมันกลับยิ่งเล็ดลอดออกมาอย่างน่าอาย "อ่าาาา... ซี๊ดดด... ครางออกมาสิ!" เสี่ยครามสั่งเสียงเข้ม แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาเริ่มกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าหาเด็กสาวอย่างหนักหน่วงและไร้ความปรานี ปั๊กๆๆๆๆ! ตรั๊บๆๆๆๆ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ลี่ลี่ตัวสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ของชายหนุ่ม "อื้อออๆๆๆ เดี๋ยว... อ๊ะ... คนได้ยิน... อ๊าาา!" "กูบอกให้ครางซะ! ซี๊ดดดด!" เสี่ยครามไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาดันท่อนเอ็นขนาดมหึมาเข้าสู่ช่องทางรักลึกซึ้งจนสุดโคน ก่อนจะค่อยๆ ถอนออกช้าๆ จนเกือบสุด แล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปแรงๆ จนลี่ลี่หน้าเหยเก "อ๊ะๆๆๆ เสี่ยขา... อ่าาา อ๊ะๆๆ ใหญ่... อ๊ะๆๆ... มันใหญ่มาก... อื้อออ" "อมค*ยให้เสี่ยดีนคนนี้หน่อยครับคนสวย" เสี่ยดีนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้างหยิบยื่น ของดีมาจ่อที่ริมฝีปากของเด็กสาว "ดะ... ได้... อะ อ๊า... ค่ะเสี่ย" ลี่ลี่รับหน้าที่อย่างรู้งาน เธอปรนเปรอให้เสี่ยคนหนึ่งด้วยปาก ในขณะที่เสี่ยอีกคนกำลังขย้ำร่างกายเธอจากด้านหลัง "ของพี่ปืนชักให้หน่อยนะคะเด็กดี" เสี่ยปืน น้องเล็กสุดท้องโน้มตัวลงมาสบตา พร้อมกับประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม "เสียวไหมลี่ลี่?" "ฮึก... แฮ่ก... เสียว... เสี่ยขา... เอาของเสี่ยปืนมาให้ลี่อมแล้ว ของเสี่ยดีนเข้าด้านหลังพร้อมเสี่ยครามได้ไหม... ลี่ไหว... ชอบ... ลี่ชอบ... เอาลี่แรงๆ อ๊าส... ซี๊ดส์..." คำพูดร่านร้อนของเด็กสาววัย 18 ทำเอาสามพี่น้องตระกูลวีระวัตรธนากรณ์ถึงกับอารมณ์พุ่งพล่าน "ปากดีนะมึง... อ่าาา!" เสี่ยครามสบถก่อนจะรัวเอวใส่ไม่ยั้งจนลี่ลี่หัวสั่นหัวคลอน จนกระทั่งถึงจุดสิ้นสุด... เสี่ยครามกระแทกส่งท้ายอย่างหนักก่อนจะรีบถอดถุงยางแล้วชักแก่นกายออกมาปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นรดลงบนแผ่นหลังเนียนของลี่ลี่จนขาวโพลน "อ่าาาา โคตรมันเลยว่ะ!" เขาสบถพลางหอบหายใจ "พอแล้ว... แฮ่กๆ ลี่ลี่ไม่ไหวแล้ว" เด็กสาวฟุบหน้าลงกับโซฟาอย่างหมดแรง "อะไรกัน... มึงพึ่งพูดเองว่าให้พวกกูเข้าด้านหลัง นี่พึ่งเริ่มเองนะหนู" เสี่ยดีนพูดพลางยิ้มร้าย "ตาผมบ้างแล้วล่ะ" "ของผมจองด้านหลังเองเฮีย" เสี่ยปืนเสริมพลางเตรียมพร้อม เสี่ยครามมองดูน้องชายทั้งสองที่กำลังจะเปิดฉากรักรอบใหม่สลับกันไปมา เขาขยับตัวใส่เสื้อผ้าพลางส่ายหัว ไม่น่ารอดถึงเช้าหรอกมึง... ใครจะคิดว่าเด็กแค่ 18 จะร่านได้ขนาดนี้ เขาคิดในใจพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะเดินออกจากห้องลงไปด้านล่าง ทิ้งให้สมรภูมิสวาทดำเนินต่อไปโดยมีน้องชายทั้งสองเป็นผู้คุมเกม เสี่ยครามเดินลงมาถึงชั้นล่างในสภาพที่เสื้อผ้ายังดูเนี้ยบเหมือนเดิม ยกเว้นแววตาที่ยังคงฉายแววความต้องการบางอย่างที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม "เสี่ยครามมองหาอะไรเหรอคะ?" เจ๊กิ๊งรีบเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นเสี่ยยืนกวาดสายตาไปทั่วผับที่กำลังจะปิดไฟลง อีเจ๊กิ๊งมองขึ้นไปบนชั้นสองที่ซึ่งเสียงของลี่ลี่เริ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเสียงครางที่เหมือนคนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ "เสี่ยจะเอาใครเพิ่มเหรอคะ?" "อีเจ๊ มึงเห็นเด็กใหม่ไหม?" เสี่ยครามถามเสียงนิ่ง "เด็กใหม่? ก็ลี่ลี่ไงคะเสี่ย กำลังโดน..." "กูหมายถึง PR! กูหมายถึงโซดา! มึงโง่หรือแกล้งโง่เจ๊!" เสี่ยครามตวาดจนเจ๊กิ๊งสะดุ้งสุดตัว "เสี่ย!! เอ่อ... ถ้าเป็นโซดา กลับไปแล้วค่ะ" "กลับ!" เสี่ยครามทวนคำ เสียงสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ค่ะ กลับเวลานี้ปกติค่ะเสี่ย เพราะหมดงานหมดหน้าที่แล้ว ลูกค้าประจำที่โซดาดูแลเขาก็กลับไปหมดแล้วค่ะ" เสี่ยครามยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นมาดู ตี 2 เวลาปิดผับพอดี "เสี่ยมีอะไรอีกไหมคะ?" "ไม่มี มึงกลับไปเถอะ เดี๋ยวกูปิดร้านเอง" เขาตัดบท เพราะเขารู้ดีว่าน้องชายทั้งสองคงไม่เลิกง่ายๆ จนกว่าแสงอาทิตย์จะส่อง หลังจากเจ๊กิ๊งเดินออกไป เสี่ยครามหยิบป้ายชื่อพนักงานที่เขาแอบดึงติดมือมาตอนอยู่บนห้องขึ้นมาดู รูปภาพของสาวสวยผมบลอนด์ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ชื่อ 'โซดา' ปรากฏสู่สายตา เขาบีบป้ายชื่อในมือแน่นจนแทบจะหัก "น่าสนใจนิ... มึงคิดจะหนีกูอย่างนั้นเหรอ โซดา?" เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และดิบเถื่อน "ถ้ามั่นใจก็หนีกูให้พ้น ถ้ามึงหนีไม่พ้น หลบกูไม่ทัน... กูจะเอามึงให้ขาถ่างจนเดินไม่ได้เลยสามวัน! หึ!"