Episode 6

WAR ZONE CLUB 20:00 น. แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วบริเวณผับที่กำลังคึกคักได้ที่ ฉัน 'โซดา' ยังคงทำหน้าที่ PR ตัวท็อปอย่างแข็งขันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความระแวงที่ต้องคอยเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ตลอดเวลา คืนนี้ฉันมาในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสะดุดตา ใครเห็นเป็นต้องเหลียวมอง "น้องโซดาครับ" เสียงเรียกจากโต๊ะ VIP ด้านหน้าทำเอาฉันต้องปั้นยิ้มหวาน "สวัสดีค่ะเสี่ยชัย หล่อเหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย" ฉันจีบปากจีบคอทักทายลูกค้าประจำ "พี่ขอเหล้าเข้มหน่อยครับน้องโซดา" "พี่ขอด้วยคนครับ จัดหนักๆ เลยนะคนสวย" "ได้ค่า เดี๋ยวโซดาจัดให้แบบถึงใจเลย" ฉันลงมือชงเหล้าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ไม่ลืมที่จะส่งสายตาเย้ายวนและรอยยิ้มพิมพ์ใจไปให้หนึ่งแมตช์ เอาให้พวกเสี่ยหลงหัวปักหัวปำจนยอมควักทิปหนักๆ ออกมา! พูดถึงเรื่องเมื่อวาน... ฉันล่ะอยากจะเหลาให้ฟังจริงๆ (เสียงสูง) เป็นคนไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้านเล้ยยย แต่อีน้อง 'ลี่ลี่' เด็กใหม่เมื่อวานน่ะสิ วันนี้มาทำงานหน้าตาเฉย! ฉันละยอมใจในความถึกทนของนางจริงๆ โดนสามพี่น้องตระกูลเสือหล่อสามคนรุมจัดหนักทั้งคืนข้ามรุ่งข้ามตะวันยังลุกมาทำงานได้ สุดยอดคนจริงๆ แถมยังมานั่งเม้ามอยเรื่องบนเตียงของสามหนุ่มให้พี่ๆ ฟังหน้าตาเฉย "ของเฮียปืนนี่ลีลาดีมากเลยค่ะพี่ๆ" ลี่ลี่จีบปากจีบคอเล่าในวงพนักงาน "ของเฮียดีนก็น่ารัก แซ่บมาก ใหญ่ด้วย" "ประเด็นคือสามคนดีหมดเลยค่ะ ใหญ่ยาวได้ใจทุกคน!" "แต่สุดจริงต้องเฮียครามค่ะ ดิบ เถื่อน จนลี่แทบร้องขอชีวิต!" ฉันแอบฟังพลางเบ้ปากเบาๆ เห้อ! นี่ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วใช่ไหม ถึงได้มานั่งวัดขนาดไอ้แท่งยักษ์ของพวกเสี่ยเนี่ย! แต่ก็นะ... จากที่สัมผัสมากับมือ (แค่จับเฉยๆ นะ!) ของเสี่ยครามนี่มันก็... อื้อหือออ ไม่ธรรมดาจริงๆ ลีลาจะดิบเถื่อนขนาดไหนนะ? เอ๊ย! ไม่ได้ๆ โซดา แกต้องรักนวลสงวนตัว! ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ผับด้วยความกังวล แต่ไม่พบเงาของเสี่ยคราม สงสัยวันนี้คงจะเพลียจัดจากการ กินเด็ก เมื่อคืนจนหมดแรงลุกไม่ไหวล่ะสิ หึ! ดีเหมือนกัน ฉันจะได้รอดพ้นจากเงื้อมือเสือไปอีกวัน "น้องโซดาครับ" ลูกค้าวัยสามสิบต้นๆ เรียกฉัน "ค่ะพี่ มีอะไรให้โซดาช่วยหรือเปล่าคะ?" "น้องโซดาคนสวยไม่ไปร้องเพลงให้พี่ฟังสักเพลงสองเพลงล่ะครับ พี่อยากฟังเสียงหวานของน้องโซดาครับ" "โธ่พี่คะ โซดาขอผ่านดีกว่าค่ะ ขึ้นไปร้องเพลงเขาก็เสียหมด เดี๋ยวเขาจะหาว่าเอาเป็ดขึ้นไปร้องก๊าบๆ ฮ่าๆ" "น้องโซดาเนี่ย! ตลกจังเลยนะครับ" ฉันปล่อยมุกตลกเรียกเสียงหัวเราะก่อนจะขอตัวปลีกตัวไปพัก วันนี้รับแขกเยอะจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด เมื่อไหร่จะรวยแบบไม่ต้องทำงานน้ออีโซดา! ฉันเดินนวยนาดผ่านโต๊ะลูกค้าไปหลายโต๊ะ โปรยเสน่ห์ด้วยสายตาหวานๆ จนกระทั่งเดินผ่าน โต๊ะ 8 ซึ่งอยู่ในมุมที่มืดที่สุดของร้าน... หมับ! มือหนาปริศนากระชากแขนฉันอย่างแรงจนร่างถลาลงไปนั่งแหมะบนตักแกร่ง! ก้นอวบอิ่มของฉันบดเบียดลงบนแก่นกาย ที่พองขยายรออยู่แล้วอย่างพอดิบพอดี เหมือนนัดกันมาในละครหลังข่าวเปี๊ยบ! ฉันหันไปหาต้นตอเพื่อที่จะปริปากด่าสักยกสองยก พลางสมองอันน้อยนิดของอีโซดา ก็คิดว่า ไผ๋! มันเป็นเป็นไผ๋ "เสี่ย!!" ฉันอุทานเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มที่คุ้นตา "ทำไม... มึงคิดจะหนีกูอีกหรือไง" เสี่ยครามถามเสียงพร่า นี่แค่เสียงนะเนี่ย! น้ำอีดาแทบจะเดินผ่านช่องคลอดออกมาเต้นระบำ "ปะ..เปล่านะ ไม่ได้หนี..." (แค่ไปตั้งหลักเฉยๆ โว้ย!) ฉันเถียงคอเป็นเอ็น "ไม่หนีแล้วเมื่อวานมึงหายหัวไปไหน" เขาไม่พูดเปล่า แต่กลับซุกไซ้จมูกโด่งเข้าที่ซอกคอขาวระหงของฉัน ความร้อนจากลมหายใจเขาทำให้ฉันขนลุกซู่ ทั้งจักจี้ทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน แต่อีโซดาคนนี้... ช้อบชอบ! จมูกก็โด่งๆ "ก็เลิกงานแล้วไงเสี่ย" ฉันพยายามดันตัวออกตามมารยาท (แบบเขินๆ) ต้องขอเล่นตัวหน่อยเดี๋ยวจะหาว่าอีโซดาใจง่ายอีก! "มึงจะรีบลุกไปไหน" "ฉันก็ต้องไปบริการลูกค้าคนอื่นสิคะ กฎคือกฎนะเสี่ย" "ไม่ต้อง! บริการกูคนเดียวก็พอ ว่าแต่มึง..ปากดีนะมึง" "ปากดะ.." ไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากเถียงต่อ เสี่ยครามก็ประกบจูบลงมาทันที! มันรุนแรง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหาย ลิ้นอุ่นๆของเสี่ยครามดันเข้ามาในปากกระจับได้รูปของฉันอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะพยายามดูดลิ้นฉัน มือหนาของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้เข้าไปใต้กระโปรงตัวจิ๋วของฉันอย่างถือวิสาสะ "อื้อ... เอียอรามมม... อ่าาา" ฉันประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านไปกับสัมผัสของเขา "โซดา... กูจำชื่อมึงได้ขึ้นใจเลย" เขาพึมพำชิดริมฝีปากก่อนจะสอดนิ้วผ่านแพนตี้สีดำตัวน้อยเข้าไปสำรวจจุดอ่อนไหว แจ๊ะๆๆๆๆ! จังหวะนิ้วที่รัวเร็วทำเอาฉันเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ "เสี่ยคราม... อ้าาาส์ คน... ซี๊ดส์... เดี๋ยวมีคนเห็น" "หืม? มึงดูสิ โต๊ะกูกับมึงอยู่มุมนี้... ใครจะเห็น" มันก็จริงของเขา โต๊ะ 8 มันมุมอับ แสงไฟก็สลัวจนมองแทบไม่เห็นอะไร แต่ความตื่นเต้นมันทำให้ฉันยิ่งเสียวซ่าน เสี่ยครามขยับนิ้วรัวแรงจนฉันกระตุกเฮือก ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนเปียกโชก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเขาก้มลงไป ทำความสะอาดให้ฉันด้วยลิ้นร้อนๆ ท่ามกลางผู้คนที่เต้นระบำอยู่เต็มผับ! โอ๊ยยย ฟิน... เอ๊ย ไม่ใช่! อีเสี่ยนี่มันโรคจิตหรือเปล่าวะ แต่อีโซดาชอบมากกก เถื่อนได้ใจจริงๆ! "เสี่ยทำบ้าอะไรของเสี่ยเนี่ย! มันสกปรกนะ" "กูก็เห็นว่ามึงชอบนิ ครางจนตัวสั่น" "อีเสี่ยยย" "รีบแต่งตัวใหม่ซะ... กูเ****นจะตายห่าแล้ว" เขาขู่เสียงพร่า ฉันรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้กลับมาสวยเช้งเหมือนเดิม "ขอไปเก็บของก่อนนะคะ" "ไม่ต้อง! เดี๋ยวมึงคิดหนีอีก" "แต่ในกระเป๋ามีบัตรประชาชน บัตรเครดิต บัตรสารพัดเลยนะเสี่ย!" ฉันอ้างเหตุผลสารพัด "งั้นก็ไปเอา!" สุดท้ายเขาก็ยอมให้ฉันไปเก็บของ แต่เขากลับเดินตามติดฉันแจเหมือนเป็นเงาตามตัว วันนี้ดูท่าจะหนีไม่รอดแน่ๆ อีโซดาเอ๊ย! ยิ่งฉันแกล้งเก็บของช้าเท่าไหร่ ยืดเวลาด้วยการเติมหน้าทาปาก เสี่ยครามก็ยิ่งดูหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่ง... "ไม่ไหวแล้วโว้ย! เอาแม่งที่นี่แหละวะ!" เขาพึมพำด้วยความเหลืออด ความปวดหนึบที่ขาที่สามมันพุ่งทะยานจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ยิ่งเห็นรูปร่างอวบอัดของฉันชัดๆ ภายใต้แสงไฟ อารมณ์ดิบเถื่อนเขาก็ยิ่งระเบิด พรึ่บ! มือหนาคว้าข้อมือฉันประสานไว้แน่น แล้วลากฉันขึ้นไปยังชั้น 3 ชั้นบนสุดที่เป็นเขตหวงห้ามของผับ ซึ่งเป็นห้องพักส่วนตัวของเขาเอง เสี่ยครามไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนขึ้นมาบนนี้มาก่อน ส่วนใหญ่ก็แค่ชั้น 2 หรือไม่ก็คอนโดของเสี่ย นี่ฉันควรจะภูมิใจไหมเนี่ยที่เป็นคนแรกที่ได้ขึ้นรังเสือ! "เสี่ยคราม เดี๋ยวก่อน... "