“มันหนัก เดี๋ยวพี่ถือขึ้นไปส่ง” อคินแย่งกระเป๋าสะพายของพราวฟ้าไปถือ เขาเดินตามหลังเมียตัวเองต้อย ๆ พร้อมกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของพราวฟ้าที่มีทุกอย่างอยู่ด้านใน
“ส่งเสร็จก็กลับไปสิ” พราวฟ้าเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน ไม่ลืมหันหน้าไปบอกอคินที่เดินตามหลังมาติด ๆ
“ตอนเย็นพี่มารับนะ” ไม่มีเสียงตอบรับจากพราวฟ้า เธอเดินไปนั่งเก้าอี้ทำงานไม่ได้พูดอะไรออกมา จนอคินที่รีบไปประชุมเดินออกจากห้องทำงานของเธอ
“คุณคิน คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ” คุณพลหุ้นส่วนของบริษัทพ่อของฟาฟา ที่ถูกอคินสั่งจัดการ เดินเข้ามาโวยวายภายในห้องทำงานของอคินด้วยใบหน้าโมโหสุดขีด
“ผมทำอะไร”
“คุณตัดหุ้นของผมยังไม่พอ คุณยังตัดช่องทางทำมาหากินผมแล้วแบบนี้ผมจะทำมาหากินอะไร” น้ำเสียงเครียดเอ่ยออกมาเหมือนคำกำลังระบาย พลอยากจะขอความเห็นใจจากอคินจึงไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเกินไป
“คุณไม่ได้ทำแต่ลูกสาวของคุณทำ”
“ฟาฟาทำอะไร”
“ลูกสาวของคุณเกือบ
