“วันนี้ฉันมีนัดกินข้าวเย็นกับเพื่อน คุณไม่ต้องมารับ” เช้าวันต่อมาอคินขับรถมาส่งพราวฟ้าที่บริษัทเหมือนเช่นเคย
ร่างบางหันไปบอกกับสามีตัวเองก่อนจะก้าวเดินลงจากรถไป ใบหน้านิ่งเต็มไปด้วยน้อยใจของอคินทำให้พราวฟ้านึกขำไม่น้อยแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ไม่ให้เขาเห็นจนได้ใจ
“อานนท์คุณว่าผมเลวมากไหม” หลังจากอคินส่งพราวฟ้าที่บริษัทเสร็จ เขาเดินทางมาเคลียร์งานที่บริษัทของตัวเอง ใบหน้าหล่อครุ่นคิดทบทวนและวิเคราะห์ตัวเอง จนเงยหน้าขึ้นมาเจอกับเลขาหนุ่ม
“เออคือว่า” อานนท์อึกอักกับคำตอบของเจ้านายตัวเอง ไม่รู้ว่าควรจะตอบแบบไหนให้เจ้านายพึงพอใจที่สุด
“ก็ดีครับ”
“ทำไมต้องมีก็”
“ก็ดีบ้างไม่ดีบ้างครับ ไม่ได้ดีร้อยเปอร์เซ็นต์” คำตอบของอานนท์ทำให้อคินนิ่งเงียบไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของอานนท์ที่เผลอพูดออกไปยืนนิ่งราวกับถูกสาป
“อืม”
“เออ เจ้านายครับ เรื่องเมื่อวานผมจัดการแล้วนะครับ”
“ขอบใจมาก”
เมื่อครุ่นคิ
